Po kilku latach milczenia (jego poprzedni film, „Noc na Ziemi”, miał premierę w 1991 roku) Jim Jarmusch powrócił z projektem, który dla miłośników twórczości reżysera mógł początkowo wydawać się nietypowy. Wziął na warsztat gatunek, który w pierwszej połowie lat 90., za sprawą sukcesu „Bez przebaczenia” Clinta Eastwooda, przeżywał swój krótki renesans. W głównej roli obsadził bożyszcze nastolatek – Johnny’ego Deppa. Szacowany budżet 11 milionów dolarów również mógł sugerować, że ten oryginalny twórca zwrócił się w kierunku kina komercyjnego. Nic z tych rzeczy!

„Truposz” jest co prawda westernem, ale nie dość, że czarno-białym (ostatnim filmem tego gatunku zrealizowanym na taśmie czarno-białej był „Człowiek, który zabił Liberty Valance’a” Johna Forda z 1962 roku), to na dodatek metafizyczno-psychodelicznym. Planowany budżet uszczuplił się do 9 milionów i już w trakcie zdjęć sceptycy przewidywali, że nie uda się tego projektu doprowadzić do końca zgodnie z wizją Jarmuscha. Ten jednak niestrudzenie brnął do przodu, tworząc tym samym jeden z najlepszych filmów w swojej karierze.

Młody księgowy, William Blake, przemierza Amerykę aż na skraj Dzikiego Zachodu, do miasteczka Machine, gdzie ma objąć posadę w fabryce bezkompromisowego potentata. Niestety przybywa za późno, wakat został już obsadzony. Chłopak postanawia z żalu się upić, ale gotówki wystarcza mu jedynie na małą butelczynę. Również pomoc dziewczynie sprzedającej papierowe kwiaty okaże się brzemienna w skutkach.

W epizodycznych rolach pojawiają się znakomici aktorzy, m.in. Robert Mitchum, Crispin Glover, Alfred Molina, Gabriel Byrne, Billy Bob Thornton, Iggy Pop, John Hurt, a nieco większe role (zabójców ścigających postać graną przez Johnny’ego Deppa) przypadły w udziale Michaelowi Wincottowi i Lance’owi Hanriksenowi. Skomponowanie muzyki do gotowego obrazu reżyser zlecił Neilowi Youngowi.

Dziki Zachód w „Truposzu” odarty jest z wszelkiej mitologizacji. Nie ma tu zapierających dech w piersiach skąpanych w promieniach słońca pejzaży. Jest brzydko i brudno. Postaci zaludniające kraniec świata, do którego dociera nasz bohater są nieufne, oraz wyjątkowo mało rozgarnięte. Jedynym inteligentem jest sprzymierzeniec Williama Blake’a, Indianin Nobody. Również ta rola gra napisana została tak, by jak najdalej odbiegała od wizerunku Indian, który zwykło serwować Hollywood.
A może Jim Jarmusch, pokazując wszystko odbite w krzywym zwierciadle naszych przyzwyczajeń, wcale nie nakręcił antywesternu? Być może po prostu zaproponował jego nową definicję? Niestety obraz okazał się zbyt dziwny dla mainstreamowego widza, a miłośników filmów arthouse’owych okazało się zbyt mało, by zdołali zwrócić wyłożony na produkcję budżet. I tak oto box-office’owa klapa (nieco ponad milion dolarów wpływu) stała się obrazem kultowym, do którego nawiązał już w 1998 roku, w swoim „Los Angeles bez mapy”, Mika Kaurismaki. 20 listopada do polskich kin wchodzi „Slow West”, debiutancki film Johna Macleana, który także wiele zawdzięcza „Truposzowi” Jarmuscha.

John Waters, twórca takich obrazów jak „Różowe flamingi”, „Lakier do włosów” czy „Beksa”, podobno stwierdził kiedyś, że „Faster, Pussycat! Kill! Kill!” to najlepszy film jaki kiedykolwiek powstał. Biorąc pod uwagę, że zdeklarowany gej darzy takim szacunkiem historię, której siłą napędową są trzy roznegliżowane kobiety, znaczy to, że film Russa Meyera jest prawdziwym dziełem sztuki. Ekscytuje, zachwyca i stoi ponad wszelkimi podziałami.

Trzy tancerki z baru go-go wolny czas spędzają jeżdżąc po kalifornijskiej pustyni w swych sportowych brykach, prowokując tym samym miłośników mocnych wrażeń do sprawdzenia się z nimi. Gdy pewny siebie nastolatek chce zaimponować swojej dziewczynie wygrywając wyścig z jedną z tancerek, wywiązuje się bijatyka, w wyniku której chłopak traci życie. Emanujące seksem heroiny zamiast obejść się w ten sam sposób z dziewczyną (jak nakazywałaby logika bądź co bądź zabójcy), zabierają ją we wspólną podróż i mają zamiar odstawić ją jej rodzicom, wierząc, że ta z wdzięczności nie wyda morderczyni swego chłopaka. Pokrętna to logika, ale najwidoczniej piękne panie zbyt długo kręciły się na rurkach i poprzestawiało im się w główkach. Na swej drodze spotkają niebawem nie mniej dziwaczną rodzinkę, sparaliżowanego ojca i jego dwóch synów. Czy nastoletniej Lindzie uda się wyzwolić z rąk zabójczych kociaków?

Tura Satana, Haji i Lori Williams sprawiają, że obok „Faster, Pussycat! Kill! Kill!” nie można przejść obojętnie. Ich pięknie wyeksponowane kobiece kształty przykuwają widzów do ekranu powodując 83 minutowy ślinotok. Nie myślcie jednak, że film Russa Meyera to tylko cycki. Obraz charakteryzują bardzo dobre zdjęcia, montaż i muzyka. Czarno-biała taśma, choć używana przez reżysera raczej ze względów ekonomicznych, nadaje całości doskonałego, surowego klimatu.

Grająca rolę Varli Tura Satana stała się ikoną popkultury. Z jej aktorskiego dorobku na pierwszy plan wybijają się „The Astro-Zombies” (1968) oraz „The Doll Squad” (1973) – oba dzieła wyszły spod ręki Teda V. Mikelsa. Po blisko 30 latach nieobecności aktorka wróciła na ekrany w kolejnym filmie Mikelsa „Mark Of The Astro-Zombies” (2004). W 2009 roku wystąpiła w „Sugar Boxx” w reżyserii Cody’ego Jarretta, który zabłysnął kilka lat wcześniej autorskim projektem zatytułowanym „Frog-g-g!”. Przed śmiercią (04.02.2011) pojawiła się po raz kolejny u Mikelsa w „Astro Zombies: M3 – Cloned”.

Haji wystąpiła w pięciu filmach Russa Meyersa („Motorpsycho!”, „Good Morning… and Goodbye!”, „Poza doliną lalek”, „Supervixens”). Z innych interesujących produkcji, w których eksponowała swoje wdzięki warto wspomnieć „Wham Bam Thank You Spaceman” (1975) oraz „Elza – strażniczka haremu” (1976).

Najskromniej prezentuje się filmografia Lori Williams – jedynie siedem tytułów, z których trzy to pojedyncze epizody seriali telewizyjnych. Dla wiernych fanów i tak pozostanie seksowną blondwłosą Billie z „Faster, Pussycat! Kill! Kill!”.

Kilka miesięcy temu miała miejsce premiera filmu „Kung Fury”, który stanowił hołd dla dziwnego kina z lat 80. XX wieku. Niektórzy z Was zapewne odebrali go jako absurd w czystej postaci do maksimum przerysowujący filmowe klasyki z tamtego okresu. „Alien Private Eye” dowodzi, że owo przerysowanie obrazu Davida Sandberga nie jest znów tak duże jak mogłoby się wydawać.

Wyglądający jak portorykański alfons prywatny detektyw Lemro ratuje z rąk oprychów piękną dziewczynę. Kim byli i czego chcieli nie udaje się ustalić, ale mniejsza z tym skoro dziewczyna daje się zaprosić na tańce. Niestety w dyskotece sytuacja się powtarza, tyle tylko, że ze zdwojoną siłą. Dla Lemro jednak pozostawienie za sobą tuzina trupów to bułka z masłem. No ale tak dobrze rozpoczętą randkę należałoby równie dobrze zakończyć – para wraca więc do domu detektywa, by skonsumować nowo zawartą znajomość. I tutaj pojawia się kolejny problem – Lemro okazuje się być przybyszem z kosmosu spędzającym na Ziemi wakacje. Cóż to jednak za urlop skoro następnego dnia o pomoc w odnalezieniu tajemniczego dysku rozdzielonego na dwie części prosi go dwójka rywalizujących ze sobą kosmitów…

Wiele można zarzucić filmowi „Alien Private Eye”, ale z całą pewnością nie to, że nie został on zrealizowany zgodnie z wizją jego twórcy, bowiem osobnik kryjący się pod pseudonimem Viktor (Vik Rubenfeld, który wymyślił jeszcze historię, na której oparto serial „Zdarzyło się jutro”) odpowiada tutaj za scenariusz, produkcję, reżyserię i montaż. Taki to z niego Orson Wells ejtisowego dziwoląga. Zarzucić niczego nie można także ścieżce dźwiękowej autorstwa Franka Webera (także one hit wonder). Nie są to może żadne dźwiękowe wyżyny, ale świetnie nadaje tempa akcji i podkreśla to co podkreślone być powinno. Obronną ręką z całości wychodzi także odtwórca głównej roli, Nicholas Hill. I znów wspomnieć należy, że nie o wybitny talent aktorski to chodzi, ale o fotogeniczność i sprawność fizyczną. Zaskarbił tym sobie sympatię widzów, co zaowocowało jeszcze 24 filmowymi rolami (m.in. „Krwawy sport 2″).

Reasumując, „Detektyw Obcy” (wybaczcie mi takie tłumaczenie) powinien zadowolić każdego miłośnika dziwnego kina. Jest wesoło, rytmicznie, sporo akcji, są gołe cycki. Idealny typ na seans w gronie przyjaciół.

Niniejszym obrazem inauguruję cykl filmów, które swą osobą uświetnił Rutger Hauer. Nie spotkałem jak dotąd takiego, który byłby zły z powodu tego holenderskiego aktora. Nie znaczy to, że Rutger Hauer nie występował w złych filmach. Ba! Być może tych złych było więcej niż dobrych, ale nawet te najgorsze zyskiwały na jego w nich obecności. A to już coś znaczy… Panie i panowie, zapraszam na HAUERSPLOITATION!!!

Doug i Lynn wyjechali do Meksyku w interesach. Planują przenieść tam fabrykę mebli. Trzy dolary dniówki zamiast trzech dolarów za godzinę wydają się wystarczającą argumentacją. W drodze powrotnej do Kalifornii Lynn potrąca samochodem człowieka, który niespodziewanie wyskakuje jej wprost pod koła. Pech chce, że ofiara wypadku ginie na miejscu, a na domiar złego okazuje się być policjantem. Para podejmuje szybką decyzję, by uciec z miejsca incydentu. Lynn jest w ciąży, a Doug wątpi by władze Meksyku potraktowały to jako okoliczność łagodzącą. Zbyt wiele jest do stracenia, a po przekroczeniu granicy jest duża szansa na to, że ich kłopoty pozostaną w Meksyku. I w tej kwestii państwo Kaines grubo się mylą, bo oto na horyzoncie pojawia się tajemniczy świadek tamtego zdarzenia.

Jak nietrudno się domyślić tym tajemniczym jegomościem jest bohater grany przez Rutgera Hauera. Rola idealnie skrojona pod aktorskie predyspozycje blondwłosego Holendra. Jako Jack Shell jest inteligentny, demoniczny, o przenikliwym spojrzeniu. Całkiem nieźle wypadają również Ron Silver (m.in. „Istota”, „Błękitna stal”, „Strażnik czasu”) oraz Rebecca De Mornay (m.in. „Ryzykowny interes”, „Policjantki z FBI”, „Ręka na kołysce”). Reżyserską odpowiedzialność za tą telewizyjną produkcję ponosi Geoff Murphy, sprawny rzemieślnik z Nowej Zelandii, który wcześniej dał światu m.in. „Młode strzelby 2″ i „Freejacka”, a później miał dać kontynuację „Liberatora” i „Fortecy”.

„Nieoczekiwany atak” to thriller jak się patrzy. Całkiem nieźle ogląda się go również ponad 20 lat po premierze. Jest krew, troszkę golizny, są fucki – czyli nawóz, którym należy użyźnić taśmę celuloidową, aby wyrosło – ku uciesze widzów – dobre rozrywkowe kino. Można doszukiwać się podobieństw z remake’em „Przylądka strachu” i „Obsesją namiętności” (oraz „Sidłami miłości” jeśli weźmiemy pod uwagę scenę erotyczną), ale bardziej potraktowałbym je jako dobrą inspirację, niż doszukiwał się bezdusznego kopiowania.

„Mumia” w reżyserii Karla Freunda zapoczątkowała jeden z najpopularniejszych cykli – zaraz obok Drakuli, Frankensteina i Wilkołaka – filmowej grozy klasycznego Universalu. W roli egipskiego kapłana Im-Ho-Tepa wystąpił Boris Karloff, tworząc tym samym kolejną flagową postać w swojej filmografii. No i ta charakteryzacja (Jack Pierce)… Moim zdaniem jest to najbardziej przerażająca mumia jaka kiedykolwiek odwiedziła duży ekran.

Ekspedycja archeologiczna pod wodzą sir Josepha Whemple’a odnajduje podczas wykopalisk starożytną egipską mumię. Okazuje się, że jest to kapłan Im-Ho-Tep, zmumifikowany żywcem za wykradzenie świętego zwoju, przy pomocy którego chciał wskrzesić swą zmarłą ukochaną. Obudzony z wiecznego snu Im-Ho-Tep powstaje z grobu, by dokończyć to czego nie udało mu się zrobić tysiące lat temu. Straszy przy tym nieziemsko jednego z archeologów, który po kontakcie z mumią popada w obłęd. Mijają lata. Im-Ho-Tep, teraz jako nieco bardziej ludzki lecz niezwykle tajemniczy Egipcjanin Ardath Bey, proponuje grupie poszukiwaczy przygód i starożytnych artefaktów, że pokaże im jak dotrzeć do zagubionego grobowca księżniczki Ankh-es-en-Amon.

Po odkryciu grobowca króla Tutanchamona Egipt i wszystko co z nim związane stały się ówczesnym krzykiem mody. Zainteresowanie podsycane było przez prasę publikującą mrożące krew w żyłach opowieści o rzekomej klątwie mającej spaść na tych, którzy dopuścili się zbezczeszczenia miejsca wiecznego spoczynku faraona. Historia wręcz prosiła się o sfilmowanie. Gdy więc szukano nowego hitu dla Borisa Karloffa, a scenariusz napisany przez Ninę Wilcox Putnam („Cagliostro”) nie wydawał się dość chwytliwy dla dysydentów ze studia Universal, do gry wkroczył John L. Balderston, dramaturg, który wcześniej maczał palce w takich produkcjach jak „Dracula” i „Frankenstein”. Miał on przefiltrować istniejący materiał poprzez panującą modę na egipskość (dodatkowo – na co warto zwrócić uwagę – przefiltrował go też przez własny scenariusz do „Draculi”). Reżyserię powierzono pochodzącemu z Niemiec operatorowi, Karlowi Freundowi, który na koncie miał zdjęcia m.in. do „Metropolis”, „Draculi” i „Morderstw przy Rue Morgue”. „Mumia” skazana była na sukces i choć nie doczekała się bezpośredniej kontynuacji to powracała na ekran wielokrotnie (żeby wymienić choćby obrazy pochodzące ze studia Universal: „The Mummy’s Hand”, „The Mummy’s Tomb”, „The Mummy’s Ghost”, „The Mummy’s Curse”, „Abbott and Costello Meet The Mummy”).

Bycie reżyserem to trochę taka zabawa w Boga. Tworzy się postaci, światy, sytuacje. Wszystko zgodne jedynie z własną wizją. Sytuacja osiąga absolut, gdy reżyser – cytując Biblię – przedstawia historię stworzenia świata oraz pierwszych jego mieszkańców, Adama i Ewy. Kinematografia zna kilka takich przypadków. Oto jeden z nich, bodaj najdziwniejszy…

Bóg tworzy świat. Później tworzy Adama. Adam jest samotny. Bóg tworzy mu partnerkę, Ewę. Oboje żyją sobie beztrosko w pięknym raju, aż tu nagle Wąż Kusiciel namawia Ewę do zerwania i zjedzenia zakazanego owocu. Adam i Ewa napychają się więc jabłkami i zostają wypędzeni z raju. No i kończy się sielska bajka, bo życie na Ziemi to ciągła walka o przetrwanie.

Melodramat o jaskiniowcach, kanibalach oraz Adamie i Ewie – tak w skrócie można podsumować film Enzo Doria i Luigi Russo. O przebiegłości marketingowej twórców mogą świadczyć tytuły. Lubicie filmy o kanibalach? A kto na przełomie lat 70. i 80. ich nie lubił? W końcu powstawały jak grzyby po deszczu. „Emanuelle And The Last Cannibals” (1977), „The Mountain Of The Cannibal God” (1978), „Eaten Alive” (1980), „Cannibal Holocaust” (1980), „Cannibal Ferox” (1981). Dorzućmy więc do podstawowego tytułu słowo „Cannibals” i już mamy odbiorców. A może wolicie historie miłosne typu „The Blue Lagoon” (1981) lub „Paradise” (1982)? Mamy coś dla Was! Oto „Blue Paradise” historia pierwszej miłości. To tyle jeśli chodzi o marketing. A jak rzecz ma się w rzeczywistości?

Ckliwy pop ilustrujący scenę erotyczną Adama i Ewy nie prezentuje się tak dobrze, jak „Cat People” Davida Bowie’ego w „Bękartach wojny” Tarantino. I w zasadzie nic nie prezentuje się tutaj dobrze. Nawet osiemnastoletni Mark Gregory nie wygląda nago tak dobrze jak ubrany w jeansy i skórę w „Bronx Warriors” (1981). Aktorka (o ile mogę użyć takiego sformułowania w stosunku do Andrei Goldman, która swoją przygodę z filmem rozpoczęła i zakończyła na planie „Adama i Ewy”) grająca Ewę, jest przeciętnej urody, a jest w końcu jedyną kobietą, na której widz ma szansę zawiesić oko, no bo nie będziemy liczyli przecież kobiet kanibali. Dołóżmy do tego ucieczkę przed toczącym się głazem, pterodaktyla, wojny jaskiniowców i atak niedźwiedzia. Nieźle wypada jedynie scena walki z wilkami. Widać, że aktor naprawdę mocował się ze zwierzętami.

Pierwszy handel wymienny, pierwszy głód, pierwszy seks i pierwsza zdrada, pierwszy miłosny trójkąt i przeżywanie okresu ciąży zwieńczone porodem. Wszystko to podane z takim namaszczeniem jakbyśmy mieli za chwilę doznać oświecenia. Zapewniam Was jednak, że większego oświecenia doznamy pod wpływem żarówki w kiblu niż filmu Enzo Doria i Luigi Russo.

 Zachęcony, a może raczej sprowokowany, przez kolegę do obejrzenia filmu „Pod skórą” przystąpiłem do zwyczajowego riserczu. Recenzji staram się przed seansem nie czytać (robię to dopiero po napisaniu swojej), ale na tak zwane gwiazdki obok tytułu zerkam. Oczywiście najmniej o filmie w skali pięciostopniowej świadczy 3, ale gdy oceny wahają się od 1 do 5 robi się ciekawie…

Zrealizowany minimalnymi kosztami (budżet wyniósł ponad 13 milionów dolarów; ciekaw jestem jaką większość z tego pochłonęła gaża Scarlett Johansson?) doskonały przykład na to, że w dziwnym kinie może tkwić artystyczna siła. Brawa dla Scarlett Johansson za przyjęcie roli w filmie o wątpliwym potencjale komercyjnym (box office nieco ponad 5 mln $). Rola to odważna, ale też taka, na której opiera się cały scenariusz, czyli marzenie każdego aktora. O klimacie stanowią natomiast świetne zdjęcia (Daniel Landin otrzymał za nie nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Dublinie) i niespieszna narracja, które wręcz hipnotyzują widza, nie pozwalając mu odwrócić wzroku od ekranu.

Johansson wciela się w kosmitkę (?), która przybywa na Ziemię celem prokreacji. Równie dobrze jednak mogłaby to być po prostu Amerykanka na wakacjach w Szkocji, z tym, że kto leci do Szkocji celem prokreacji? No chyba tylko kosmitka. O tym jak bardzo jest to chybiony wybór świadczą kolejni partnerzy, których zalicza kosmitka. Głupi, brzydcy, chamscy, etc.

Wybaczcie mi, proszę, ten lekki ton opisu fabuły. Bynajmniej sam film lekki nie jest i stąd pewnie biorą się te skrajne oceny. Widza, który oczekuje pościgów, strzelanin i niesamowitych efektów specjalnych, bardziej zainteresuje „Gatunek” Rogera Donaldsona (skądinąd bardzo dobry film) i obrazowi Jonathana Glazera przyzna jedna gwiazdkę. Widzów mających nieco inne pojęcie dobrej rozrywki, „Pod skórą” może zainteresować. Poza tym zawsze można spróbować sprzedać go jako feministyczny manifest o nieatrakcyjności współczesnego mężczyzny jako materiału na kochanka, czy partnera ;).

Na koniec, żeby zachęcić Was do seansu – jeśli jeszcze mi się to nie udało – dodam, iż
- „Pod skórą” jest ekranizacją książki o tym samym tytule, która ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa WAB
- występuje tu Adam „The Ugly Face” Pearson
- tak, Scarlett Johansson jest tutaj naga :).

Film zobaczycie tutaj.

Zwykło się obecnie narzekać na Hollywood, że bezwstydnie odcina kupony realizując kolejne sequele bądź remaki filmów naszego dzieciństwa. Wystarczy spojrzeć na repertuar kin. Jeszcze nie zniknął z afisza „Jurassic World”, a już tłumy walą na „Terminatora 5″. A w kolejce czeka „Mission: Impossible 5″, nowy „Point Break” i kolejna trylogia z etykietą „Gwiezdne wojny”. Proceder to stary jak świat, no a przynajmniej sięgający czasów, gdy ktoś wpadł na pomysł, że można zarobić na ruchomych obrazkach. Nie ma się więc co zatrważać. Proszę sobie lepiej pomyśleć jak czuł się Steven Spielberg oglądając film „Mac i ja”…

Nie będę tutaj pisał truizmów o tym że „Mac i ja” to bezwstydna podróbka „E.T.” i jest od niego pod każdym względem gorszy. No pewnie, ale podajcie mi z 5 filmów dla młodych widzów, które są od „E.T.” lepsze. Z tym już trudniej. Chciałem jednak zauważyć, że „Mac i ja” jest mimo wszystko wart Waszej uwagi.

- muzykę do filmu skomponował Alan Silvestri, mający wówczas na koncie soundtracki do takich hitów jak „Miłość, szmaragd i krokodyl”, „Powrót do przyszłości”, „Delta Force” i „Predator”
- przybysz z kosmosu, MAC, wspiera amerykańską gospodarkę. Jak pić to tylko Coca Colę, jak imprezować to tylko w McDonaldzie!
- urocze preteensy Spielberga, czyli Drew Barrymore i Erikę Eleniak, zastąpiła 18 letnia Katrina Caspary (której jestem fanem – „Can’t Buy Me Love”, „Akademia wojskowa”, „Moja mama jest wilkołakiem”, co ciekawe zagrała Kelly Bundy w alternatywnym pilocie serialu „Świat według Bundych”, ale Ed O’Neil stwierdził, że pomiędzy nią a jej serialowym bratem, w którego wcielił się Hunter Carson, nie ma tak dobrej chemii jak pomiędzy Christiną Applegate i Davidem Faustino). Z kosmitą – jak widać – problemu nie miała ;)
- scena wciągnięcia kosmity do odkurzacza jest MEGA. Spielberg – zapewne z obawy przed dziećmi, które zainspirowane filmem mogłyby zacząć używać odkurzacza, bynajmniej nie do odkurzania – nie odważyłby się na taką scenę w swoim filmie.
- w nowej, zremasterowanej wersji „E.T.” Spielberg komputerowo powycinał z rąk agentów pistolety i strzelby. Zastąpił je krótkofalówkami. A co mamy w „Mac i ja”? Strzelaninę w supermarkecie zakończoną wybuchem wszystkich samochodów na parkingu, kosmitami w płomieniach i martwym chłopcem. AWESOME!
- a wracając do wspomnianego chłopca to przyznać trzeba, że twórcy sobie względem niego pofolgowali. Nie dość, że bidula od razu został przykuty do wózka inwalidzkiego (nie będzie sobie jeździł rowerkiem, niech jeździ na wózku – niech płaczą!), to jeszcze zrzucają go ze skały, puszczają pod prąd ruchliwą ulicą, no i ten tragiczny finał… ;)
- aha, jeszcze ta słodka, niespełniona obietnica na koniec, że powrócą…

I zapewne powróciliby gdyby filmowi udało się zarobić spodziewane krocie. Niestety, dość spory budżet (13 milionów dolarów) zwrócił się zaledwie w połowie. Widzowie oraz krytycy nie zostawili na filmie Stewarta Raffilla (m.in. „Eksperyment Filadelfia”, „Tammy And The T-Rex”) suchej nitki, a reżyser za swą pracę nagrodzony został Złotą Maliną.

Najpierw była „Krwawa uczta”, później „Dwa tysiące maniaków”. „Pomaluj mnie na krwistoczerwono” jest zwieńczeniem Trylogii Krwi, cyklu, który zapewnił reżyserowi znaczące miejsce w filmowej alei zasłużonych. Moim skromnym zdaniem jest to najlepsza z wymienionych powyżej produkcji.

Adam Sorg jest malarzem cierpiącym chwilowo na twórczą niemoc. Kolejne obrazy wystawiane w galerii nie znajdują nabywców. Jakby brakowało im właściwego… koloru? Pewnego dnia, zrządzeniem losu, na jego płótno dostaje się krew. Artysta od razu dostrzega w tej sytuacji potencjał i postanawia namalować obraz przy użyciu tej osobliwej farby…

Nie oszukujmy się, Herschell Gordon Lewis wybitnym reżyserem nigdy nie był. Podążał za trendami, często wiele ryzykował, poszukiwał własnego stylu (języka?). Chwała mu za to, że go odnalazł i dzięki temu mógł nie tylko zaistnieć w świecie filmu, ale wręcz zapisać się wielkimi literami na kartach światowej kinematografii jako ojciec chrzestny GORE. Jego filmy bywały (i są, bo twórca nadal jest aktywny zawodowo) szokujące, brutalne, obrazoburcze. Rzadziej bywały dobre. „Color Me Blood Red” jest dobry! Być może ta dobroć się momentami tutaj wytraca, ale potencjał jest świetny. Krytyka zarówno środowiska artystycznego, jak i snobistycznych krytyków sztuki, po trosze także społeczeństwa swingujących lat 60. Tanie środki wyrazu w przypadku tego filmu ową dobroć potęgują. Dobroci można też dopatrywać w kreacji Gordona Oasa-Heima. Facet debiutował rok wcześniej w innym obrazie H.G.L., „Moonshine Mountain”. Co ciekawe, posługiwał się wówczas pseudonimem artystycznym Adam Sorg, który to następnie stał się imieniem i nazwiskiem głównego bohatera „Pomaluj mnie na krwistoczerwono”.

Odsłona zwieńczająca Trylogię Krwi jest zabawna w sposób inteligentny (w przeciwieństwie do „Two Thousand Maniacs!”, którzy byli zabawni w sposób wieśniacki, i „Blood Feast”, który to obraz nie był zabawny w ogóle – no chyba, że nabijaliśmy się z nieudolnego aktorstwa). Nie nastawiajmy się jednak na błyskotliwe żarty w stylu Woody’ego Allena ;). „Color Me Blood Red” może być traktowany jako gore z elementami pastiszu (lub pastisz z elementami gore), któremu przydałby się solidny artystyczny remake (np. czarno-biały, w którym kolorowa byłaby tylko krew), nie uważacie?

Herschell Gordon Lewis, były nauczyciel, który postanowił zrobić karierę w branży filmowej, przyznaje, że „Blood Feast” nie jest filmem dobrym, ale za to pierwszym w swoim rodzaju. Ma rację. Nigdy wcześniej z taką dosadnością nikt nie odważył pokazać się scen makabrycznych zabójstw. To właśnie dlatego reżyser zyskał miano ojca chrzestnego GORE.

Piękne kobiety są notorycznie mordowane przez psychopatycznego zabójcę. Policja uprasza więc te jeszcze żyjące o pozostanie w swych domach po zmierzchu. Jednak czy zaryglowane drzwi będą w stanie powstrzymać szaleńca? Do Fuada Ramzesa, specjalisty od egzotycznego catheringu, zgłasza się kobieta, która chce wyprawić swojej córce przyjęcie i potrzebuje czegoś specjalnego. Ramzes proponuje jej „Egipską ucztę”. Pomysł od razu przypada matce do gustu, bowiem jej córka studiuje egiptologię. Kobieta nie ma niestety pojęcia, że dania na ucztę maja zostać przygotowane z części ciał młodych, pięknych kobiet…

Manager kina Palace w Los Angeles po projekcji stwierdził, że jest filmem zdegustowany i wstydzi się, że pracuje w miejscu, które go pokazało. Żona producenta określiła obraz jako zmuszający do wymiotów, co od razu nasunęło mężowi pomysł na chwyt marketingowy. Następnego dnia zamówił pół miliona samolotowych papierowych torebek na wymioty i kazał na nich wydrukować napis „Możesz tego potrzebować podczas oglądania Krwawej uczty”. Torebki były dostarczane do kin, na tydzień przed seansem. Zadziałało. Trudno powiedzieć ile torebek zostało napełnionych przez widzów treścią ich żołądków, faktem natomiast pozostaje, że wpływy z kinowej dystrybucji przyniosły twórcom 4 miliony dolarów. Całkiem nieźle jak na produkcję nakręconą w 4 dni, której budżet wyniósł niespełna 25 tysięcy.

H.G.L. bynajmniej nie spoczął na laurach. Wprost przeciwnie – poszedł za ciosem. Zaledwie osiem miesięcy później zaserwował widzom kolejny obraz epatujący przemocą i makabrą. „Two Thousand Maniacs!”, uznawany za drugą odsłonę trylogii krwi, to jeden z ulubionych filmów samego autora. Ostatnia część to „Color Me Blood Red” z 1965 roku. Oczywiście wspomniane trzy tytuły nie wyczerpały źródełka osobliwych pomysłów reżysera. Do tematów GORE powracał jeszcze wielokrotnie, czy to całymi obrazami (m.in.: „The Wizard Of Gore”, „The Gore Gore Girls”), czy pojedynczymi scenami w filmach przynależących już do innego gatunku (np. „She-Devils On Wheels”). Po 30 latach twórczej emerytury (?) Herschell powrócił w 2002 roku kontynuacją „Krwawej uczty” zatytułowaną „Blood Feast 2: All U Can Eat”.

Mimo całej masy niedoróbek w postaci naiwnych dialogów wypowiadanych przez wątpliwej klasy aktorów, tempa, montażu, etc., „Krwawej uczcie” nie można odmówić twórczej odwagi. Sceny gore są bardzo wymowne. Pięknie sprawdza się szkarłat krwi, który nawet pół wieku po premierze cieszy oko miłośników mocnych wrażeń.