Zacznijmy może od zaproponowanego uniwersum – spotkanie z filmem rozpoczynamy w futurystycznym świecie, który w niczym nie przypomina zglitch’owanej rzeczywistości polskiego Cyberpunka. Mamy za to przed oczami latające billboardy, świecącą z oddali metropolię i bliżej nieokreślone, podświetlone na niebiesko-czerwono elementy pierwszego planu. Całość prezentuje się zjadliwie, a posługując się kulinarnym porównaniem, wręcz smakowicie. Dalej zresztą jeżeli chodzi o kolorystykę jest podobnie. Całość utrzymana zostaje w barwach niebiesko-czerwonych z lekką poświatą zielonego. Decyzja o tych kolorach zdecydowanie podkreśla charakter filmu, wprowadza w klimat przyszłości i powoduje, że o to przed oczami widza staje przemyślany świat, niezakłócony przez zbędne ozdobniki. Ale, ale… nie oznacza to wcale, że jest on ubogi w przekazie. Przeciwnie, jest surowy i konsekwentny, co zdecydowanie pozwala na skupienie się na dialogu, który okazuje się głównym filarem tej kilkunastominutowej propozycji filmowej.

Idźmy dalej. Biorąc pod uwagę, że dialog między dwoma podmiotami stanowi tutaj podstawę całej historii, to warto poświecić mu kilka słów. Autor opisu tego filmu informuje nas, iż sprawa dotyczy konfrontacji kontrolera z androidem. Głównym powodem spotkania jest dezercja androida Evy ze stanowiska pracy, a z kolei przyczyną tego stanu rzeczy są rozterki robota na temat współpracy z ludźmi. Przyznam szczerze, że gdybym nie wiedział, kto w tym dialogu jest owym robotem, wskazałbym na… urzędnika. Nie wiem, czy jest to celowy zabieg twórcy scenariusza, ale w pewnym momencie poczułem się zagubiony. Z jednej strony android mówi w sposób charakterystyczny dla robota, bardzo dokładny, precyzyjny, wręcz idealny, ale z drugiej strony, to o czym opowiada i w jaki sposób o tym mówi bardzo uczłowiecza jego postać. Wiele w tej treści uczuć, skomplikowanych przemyśleń, głębszych refleksji… Zupełnie mi to do robota nie pasuje. Z kolei urzędnik jest oziębły, powściągliwy, zorientowany na cel. Jedynie raz udało mi się dostrzec w nim człowieka, a było to w momencie, kiedy dał ponieść się emocjom. Czy to tak miało być? A może oni oboje są robotami? Na pewno żadne z nich nie jest w 100% człowiekiem, a przynajmniej nie takim naturalnym, bez tych wszystkich wszczepień, biocudów i innych usprawnień futurystycznej ludzkości.
Sam dialog jest czytelny i dosyć dynamiczny. Musi zresztą taki być, bo to na nim opiera się właściwie cały film. Nie znajdziemy tutaj za wiele akcji, czy wizualnych fajerwerków. Może właśnie dlatego fragment choreografii walki okazuje się tak atrakcyjny za co należą się brawa Łukaszowi Osieckiemu.

Warto również zwrócić uwagę na specjalnie dla tego filmu skomponowaną muzykę przez Alana Buckiego. Nie dość, że świetnie podkreśla klimat produkcji, to jeszcze przez swoją skromność nie wypływa na pierwszy plan, odbierając splendor całej historii, ale delikatnie plumka w tle. Pozostając jeszcze na chwilę w warstwie udźwiękowienia, mówiąc kolokwialnie jest tak „fifty-fifty”. Z pewnością jest dużo lepiej niż w poprzednim filmie Adama Nowaka, ale znowu nie jest tak, jak być powinno. Kwestie Adriana granego przez Tomasza Sobczaka są miejscami zaszumione, a i w jednym momencie zagłuszone przez dźwięk przelatującego pojazdu. Należałoby to poprawić, szczególnie w filmie, który w znacznej mierze oparty jest na dialogach. Na pochwałę natomiast zasługuje tło dźwiękowe, które poza incydentalnie za głośnymi pojazdami jest bogate w swojej strukturze.

Chciałbym jednocześnie wyróżnić operatora kamery i montażystę. Ich praca nie wychodzi na pierwszy plan, a równocześnie jest dostrzegalna. Kamera porusza się płynnie, delikatnie i w pewnym momencie wpisuje się w fabularny wątek, pokazując widzowi zwiększający się dystans między rozmówcami. Obraz dopełniają również ciekawe i przemyślane kostiumy, a także miła dla oka charakteryzacja, która ułatwia zlokalizowanie robota wśród rozmawiających osób.

Próbując podsumować tę produkcję i myśląc o tym filmie, jako całości mam takie wrażenie, że to przedłużony zwiastun. Tzn. oglądając ten film widzę siebie w roli producenta, który na podstawie tego kilkunastominutowego fragmentu ma zdecydować, czy wyłożyć kasę na pełny metraż, czy nie. Być może takie było założenie „(nie)sprawnej”. Póki co minął rok i na razie pełnego metrażu nie widać, a być może szkoda, bo myślę, że dla fanów futurystycznych klimatów byłaby to bardzo ciekawa propozycja. Ja w filmach sci-fi nie gustuję, ale muszę przyznać, że „(nie)sprawną” obejrzałem z zaciekawieniem.

Samo pytanie: „Jak wyglądają dzisiaj marzenia?”, wiele mówi o tym filmie, bowiem produkcja zaproponowana przez Olearczyka i jego ekipę… skłania do refleksji. Cała historia zabiera mnie gdzieś w meandry rzeczywistości, której dawno nie odwiedzałem. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że na czas seansu zatraciłem kontakt z przestrzenią, w której ten film miałem okazję oglądać. Co to oznacza z punktu widzenia odbioru tego dzieła? Ano same pozytywy.

Scenariusz jest spójny, bohaterowie mają jasne cele i zarówno dzięki temu, jak i dzięki grze aktorskiej są bardzo przekonujący i absolutnie niepapierowi. Po prostu im wierzę. Szczególnie ujął mnie poczciwy sprzedawca marzeń, który swoją sympatyczną postawą i ciekawą interpretacją roli niejednokrotnie stawał się sprawcą uśmiechu na mojej twarzy. I tak sobie pomyślałem w jednej chwili, że sam mam takie marzenie – marzenie, aby każdy twórca niezależny dotarł do takiego etapu, w którym może w tak całościowy sposób poświęcić się realizacji swojej produkcji. Bez wątpienia wtedy oglądalibyśmy tak dobrych produkcji znacznie więcej.

Wszystko tu gra. Ba! Dźwiękowcy zrobili taką robotę, że prawie zupełnie zapomniałem o bolączkach naszego rodzimego kina w tym temacie. To cieszy. Cieszy również precyzyjna, a jednocześnie delikatna praca kamery. Operator w odpowiednich momentach stosuje lekko naprowadzający ruch kamery, by potem z powrotem zaproponować nam statyczne ujęcie tematu. Nie zabrakło również przemyślanych koncepcji płynnego wjazdu w scenę, by później na zasadzie klamry zakończyć ją równie płynnym odjazdem.

Zadowolony jestem również z montażu, choć tutaj łączenie niektórych ujęć dwójkowych w scenach dialogowych, jakoś nienaturalnie zwróciło moją uwagę. Może dlatego, że te plany były ze sobą zbyt podobne? Zresztą analogiczna sytuacja z oderwaniem od historii przez zawirowania montażowe miała miejsce przy początkowej scenie, kiedy Pani wuefistka podejmuje rozmowę z uczniami. Jakoś te proste ujęcia typu – pokazuję tę osobę, która w danym momencie mówi – nie do końca do mnie przemawiają. Podkreślę jednak po raz drugi, bo chciałbym aby to wybrzmiało – montaż bardzo mi się podoba i całościowo oceniam go naprawdę dobrze, a te dwie sytuacje, to tak naprawdę może być tylko i wyłącznie moje odczucie. Ale od tego jest przecież recenzja, aby się tym z Wami podzielić, prawda? ;)

Na wyróżnienie poza udźwiękowieniem i ładnymi zdjęciami zasługuje również muzyka. Nienachalna, nie na pierwszym planie, ale towarzysząca i podkreślająca całą historię. Doskonale wpasowuje się w klimat filmu i jest taką wisienką na torcie całej oprawy. Myślę również, że kawał dobrej roboty odpracował także reżyser. Aktorzy zostali poprowadzeni w bardzo dobrym kierunku, czego szczególnie chciałbym pogratulować w kontekście pracy z dziećmi. Nie od dzisiaj znane jest hasło z planu, że najtrudniej współpracuje się z dziećmi i ze zwierzętami. Dlatego właśnie czapki z głów Panie Pawle.

Z tego miejsca wypada mi podziękować za możliwość obejrzenia tego filmu. Ci, którzy gdzieś tam znają moje recenzje wiedzą, że czasem lubię się do czegoś „przyczepić”. Tutaj naprawdę byłoby mi bardzo trudno zwrócić na coś konkretniejszą uwagę. Ta projekcja jest dowodem na to, że polskie kino niezależne jest w stanie wydać naprawdę dobre owoce i cieszę się, że wzbogaciło się ono o film pt. „Sklep z marzeniami”. To historia pozytywna, optymistyczna, przynosząca dobre emocje i idealnie wpasowana w czas, w którym właśnie tego najbardziej nam potrzeba. Film obejrzałem z uśmiechem na twarzy i z tym uśmiechem zostaję, oczekując na kolejne świetne propozycje filmowe od Pawła Olearczyka i jego ekipy. Trzymam kciuki za realizację kolejnych projektów i mam nadzieję, że tym razem to do Was będą pukać z finansowaniem, bo naprawdę na to zasługujecie.

Cała fabuła osadzona jest w realiach postapokaliptycznego świata opanowanego przez korporacje, które (tu bez niespodzianki) niestety nie mają dobrych intencji. Wielcy owego uniwersum postanowili bowiem stworzyć roboty, które choć wyposażone w sztuczną inteligencję, nie mają ani prawa głosu, ani prawa myśli, ani prawa wyboru. Po prostu powinny realizować zachcianki swoich panów. No właśnie… Powinny…
Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, musi pojawić się jeden outsider (w tym przypadku outsiderka), który nie pasuje do reszty układanki. W tym właśnie momencie poznajemy tytułową ANGEL.A, czyli robota-kobietę wzbogaconą we wspomnienia zmarłej dziewczyny. W tę rolę wcieliła się Monika Chrzanowska.

Główna bohaterka zmierza do Azylu – miejsca, w którym powinna znaleźć bezpieczeństwo. Oczywiście do samego celu podróży prowadzi droga usłana różnymi przeszkodami. Na całe jednak szczęście ANGEL.A otrzymała swojego (nomen omen) anioła stróża imieniem Janus (w tej roli Zbigniew Zylm), który pomaga jej w całej tej wędrówce. My jako widzowie towarzyszymy tej parce, obserwując różne mniej lub bardziej niebezpieczne sceny. Przyznam, że przez chwilę poczułem się jak w grze komputerowej – przeciwnicy, bossowie, ciągły klimat ucieczki i deptania po piętach – jedyna różnica to brak możliwości sterowania głównymi bohaterami i fotorealistyczna grafika.

Sam film nakręcony jest bardzo ładnie. Plastyka obrazka powoduje, że naprawdę miejscami można zachwycić się przedstawianymi lokacjami. Światełko zastosowane w tej produkcji podkreśla klimat lokacji, natomiast niestety miejscami zdaje się być niekonsekwentne. Przykładowo, możemy spotkać scenę, gdzie w ramach jednej lokacji w sposób nieuzasadniony światło zmienia swoją temperaturę barwową. To jednak tylko szczegół w całej tej układance. Ogólnie jest bardzo dobrze. Podobały mi się szczególnie kadry dobrane przy ważnych momentach, w których występują główne postaci. Kamera pozwala nam być blisko, wręcz delikatnie zoomuje na bohaterów, pozwalając nam nawiązać z nimi relację, niejako zajrzeć do ich wnętrza. To wielki atut, bo dzięki temu wykreowane postaci wydają się być bardziej przekonujące, żywsze.

Na swój osobny akapit niewątpliwie zasługują lokacje. Widać bowiem, że autorzy przyłożyli sporą uwagę temu elementowi. Naprawdę nie wiem, gdzie znaleźli niektóre miejscówki, ale z tego powodu głęboko chylę czoła. Rzeczywiście można było poczuć klimat opuszczonego, postapokaliptycznego świata, w którym kiedyś życie tętniło pełną energią. Znajdą tu coś dla siebie zarówno fani ciasnych, ciemnych, nieprzyjemnych pomieszczeń, jak i zwolennicy ciekawych, kolorowych i napawających radością plenerów.
Piękne zdjęcia, ładne światło i miłe dla oka prowadzenie kamery, uzupełnia niemal niewidoczny montaż. Chyba nie ma lepszego komplementu dla montażysty niż pominięcie przez widza sklejek podczas seansu. Wszystko toczy się płynnie, dzięki czemu możemy zachwycać się szczególnie udanymi efektami specjalnymi. To, co ekipa wytworzyła w postprodukcji, jest chyba najwyższym poziomem sfx, jaki widziałem w polskim kinie niezależnym. Czapki z głów!

W tej beczce miodu znajduje się jednak łyżka dziegciu, a właściwie dwie. Zdecydowanie największym minusem produkcji jest dźwięk. Oglądając film, momentami czułem się jak przy dziele Patryka Vegi – niesłyszalne, niezrozumiałe dialogi. Na domiar złego, chyba coś poszło nie tak przy nagrywaniu dźwięku na planie, bo dosyć często mamy do czynienia z postsynchronami, które nie dość że dźwiękowo nie pasują do akustyki danej sceny, to jeszcze zdarza się, że wyraźnie wchodzą nie równo z ruchem ust aktorów. Da się odczuć, że na etapie montażu twórcy próbowali to uratować wstawiając na ścieżki dźwiękowe różne „upiększacze”, jednak efekt nadal pozostawia wiele do życzenia. Będzie zatem co poprawiać w przyszłości.
Drugim mankamentem produkcji jest zróżnicowany poziom gry aktorskiej. Zapewne wynika to z doświadczenia poszczególnych aktorów, jednak nie da się ukryć, że kontrast jest widoczny. Nie musicie się jednak obawiać poziomu paradokumentów, bo bez dwóch zdań nie o tym tu mówimy. Twórcy chyba po prostu wpadli troszkę we własne sidła – zrobili film na bardzo wysokim poziomie, przez co pewne elementy, które wypadły gorzej świecą jaskrawo pośród morza atutów tej produkcji.

I w tym właśnie miejscu zmierzam do końca swej recenzji, żałując jednego, o czym jeszcze Wam nie napisałem. Mianowicie, jako przedstawiciel patrona medialnego filmu Adama Nowaka, miałem okazję przedpremierowo zobaczyć go na portalu youtube. Uwierzcie mi – jeśli będziecie mieć okazję, idźcie na ten film do kina – to jest miejsce jego przeznaczenia. Film jest wizualnie tak atrakcyjnie zrobiony, że to co robi z nim kompresja „jutubowska” po prostu woła o pomstę do nieba. Oczywiście da się go oglądać. Ba, da się go nawet podziwiać, ale gdyby się mocniej przyjrzeć zauważymy tu i ówdzie artefakty, które jestem pewien, że nie mają miejsca w oryginalnym pliku. A zatem: mimo tych drobnych niedostatków, które twórcy na pewno nadrobią przy okazji przyszłych produkcji – bardzo Was zachęcam do obejrzenia tego dzieła, bo naprawdę jest to kino niezależne najwyższej próby!

NA GAŁĘZI – Marcin Łukański

Kanał prowadzony przez Marcina Łukańskiego – filmowca z Krakowa. Znajdziemy tutaj sporo analiz najpopularniejszych filmów oraz praktycznych uwag dotyczących konkretnych środków filmowych. Youtuber co jakiś czas publikuje bardzo przydatny FAQ, w którym odpowiada na wybrane pytania widzów kanału. Jeżeli ciekawi Cię w jaki sposób poprzez montaż, czy pracę kamery wpłynąć na widza – ten kanał zdecydowanie jest dla Ciebie.

FILMUJEMY! - Szymon Chałupka

Kanał filmowca z Black Sun Studio, który dzieli się swoimi doświadczeniami oraz wiedzą z zakresu produkcji filmowej. Pośród zamieszczonych filmów możemy znaleźć praktyczne porady, które przydadzą się szczególnie początkującym filmowcom. Szczególnie użyteczne mogą też okazać się testy sprzętu w różnych przedziałach cenowych oraz proste tipy związane z postprodukcją. Twórca kanału często wchodzi w interakcję z widzami, dzięki czemu poruszana tematyka często odpowiada oczekiwaniom subskrybentów.

JAKUB KLAWIKOWSKI

Operator, pilot dronów, montażysta i producent w jednej osobie, który postawił sobie za cel przedstawienie kulisów pracy filmowca za pomocą różnego rodzaju materiałów vlogowych. Kanał nie składa się jednak wyłącznie z relacji youtubera z różnych zleceń, ale zawiera także praktyczne porady dotyczące ustawień sprzętu, problemów z filmowaniem w określonych warunkach atmosferycznych, czy użytkowaniem drona.

MOVIE MASTER PATRYK GERC

Ten kanał to świeżynka na polskim youtube i na razie składa się w większości z realizacji youtubera. Można tam się jednak natknąć na pierwsze odcinki nowopowstałego vloga, gdzie twórca dzieli się praktycznymi wskazówkami z pracy filmowca ślubnego. Na podstawie opublikowanych dotąd odcinków, oraz zapowiedzi Patryka, można wnioskować, że kanał ten aspiruje do wartościowej skarbnicy wiedzy dotyczącej specyfiki pracy podczas realizacji wesel.

MOTION PIKCZER

Kanał prowadzony przez filmowców z grupy Motion Pikczer, którzy dzielą się z widzami swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi produkcji filmowej. Co prawda kanał nie jest szczególnie systematycznie prowadzony, ale pojawiające się od czasu do czasu materiały zawierają sporo praktycznych wskazówek szczególnie dla pasjonatów, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z filmowaniem.

KRĘCI SIĘ

Zdobywający coraz większą popularność vlog, który szczególnie przyda się youtuberom, vlogerom i innym osobom, które w jakiś sposób interesują się filmem. Znajdziecie tutaj sporą ilość porad dotyczących sprzętu, warsztatu filmowania, jak i wywiady z twórcami filmowymi.

Na pewno słyszeliście o operatorze kamery, który został postrzelony z karabinku na planie filmowym. Ta historia uczy nas jednego – ostra amunicja na planie nie jest mile widziana. Bezpieczeństwo to podstawa. Dlatego właśnie skupimy się na używaniu pistoletów zabawek, które „ożywimy” za pomocą kilku trików w postprodukcji.

Realistyczna giwera

Tak naprawdę cała historia dotycząca strzelaniny rozpoczyna się od pistoletów. Musimy zorganizować takie zabawki, żeby wyglądały jak najbardziej realistycznie. Nawet jeśli nasze plastikowe pistolety nie będą wyglądały zbyt okazale, są pewne sposoby na to, żeby je trochę „urealnić”. O tym opowiedzą chłopaki z Film Riot:

Podsumowując:

• traktujemy nasze plastikowe zabawki czarnym sprayem,
• częściowo możemy też użyć srebrnego spraya aby uwypuklić metalowe elementy broni,
• ruch aktora musi współgrać z dzierżoną w ręce bronią. Pamiętajcie że każda broń ma jakiś poziom odrzutu i ruch ciała aktora musi to odzwierciedlać,
• korzystaj z szerokich ujęć żeby nie dać widzowi możliwości szczegółowego przyjrzenia się broni,
• jeśli wykorzystujesz w swoim filmie noże, nadaj im połysk za pomocą odpowiednich środków chemicznych.

Muzzle flashes

Każdy kto miał kiedyś styczność z montażem strzelanki w filmie na pewno spotkał się z określeniem „muzzle flashes”. To nic innego jak animacje wystrzałów z wszelakiego rodzaju broni palnej. Mnóstwo takich gotowców znajdziecie na youtube, natomiast najlepiej oczywiście zainwestować w paczki takich animacji. Dodawanie takiej animacji nie jest trudne i można to zrobić właściwie w każdym porządnym programie do montażu. Na poniższym filmiku możecie się przyjrzeć jak wygląda dodawanie warstwy z wystrzałem na Adobe After Effects. Najważniejsze w tym wszystkim jest umieszczenie ognia w odpowiednim miejscu, nadanie mu odpowiedniego kierunku współgrającego z kierunkiem broni oraz zastosowanie właściwego stopnia przezroczystości.

Dym i błysk światła

Wiadomo, że broń po wystrzale musi zostawić trochę dymu. Podobnie jak tajemnicą nie jest fakt, że wystrzałowi towarzyszy dosłownie chwila, która rozświetla pomieszczenie. W poniższym tutorialu możecie przekonać się, jak w Adobe Premiere stworzyć realistyczny wygląd zarówno dymku, jak i flesza. Ponadto podając pod tym linkiem swój mail, możecie uzyskać bezpłatną paczkę z gotowymi efektami wystrzałów i masą innych filmowych dodatków.

Efekty dźwiękowe

Nic tak nie podkreśla efektu strzału, jak mięsiste „bum”. I tutaj sytuacja jest podobna: albo skorzystacie z płatnych paczek, albo będziecie szukać darmowych efektów dźwiękowych po Internecie. Dla zwolenników tej drugiej opcji kilka linków:

• bezpłatna paczka z dźwiękiem uderzeń pocisków o różne powierzchnie oraz wszelkich świstów z tym związanych (wymaga rejestracji)
• bezpłatna kolekcja dźwięków wystrzałów różnych broni.

Artykuł na podstawie: http://nofilmschool.com/2017/10/create-realistic-gun-effects-in-your-film

Michał Kołdras: Polskie kino niezależne obraca się wokół wielu gatunków filmowych, jednak produkcje sci-fi nie pojawiają się zbyt często. Skąd pomysł żeby zrealizować film akurat w takim klimacie?

Adam Nowak: SF to mój ulubiony gatunek filmowy. Cenię go zwłaszcza za jego wymiar socjologiczny. Neill Blomkamp w „dystrykcie 9″ przedstawił przejmujące studium ksenofobii, Joon-ho Bong w „Snowpiercer” sugestywną krytykę współczesnego kapitalizmu, Mamoru Oshii w „Ghost In the Shell” poza ważnym dla gatunku tematem sztucznej inteligencji opowiadał historię o emancypacji jednostki. Twórcy ci doskonale rozumieli, że pod pozorem opowieści o dalekiej przyszłości można poruszać całkiem współczesne problemy. Sądzę, że ze wszystkich gatunków to właśnie SF najbardziej się do tego nadaje. Ubolewam nad tym, że polskie kino, nie tylko te niezależne, tak rzadko po niego sięga. Przyczyn tego stanu rzeczy należałoby głównie upatrywać, w pewnym przekonaniu, które u nas pokutuje. Uważa się, że nie ma sensu sięgać po SF bez kilku milionowego budżetu. Moim zdaniem to nie efekty wizualne są najważniejsze, ale sama opowieść.

MK: A nie sądzisz, że powodem takiego stanu rzeczy wcale nie muszą być koszty, a… przygotowanie widza do oglądania tego typu produkcji? W branży filmowej często niestety pojawia się określenie, że widz potrzebuje prostej i przyjemnej rozrywki, na którą może iść do kina po pracy po to żeby móc się zrelaksować. Stąd mamy wysyp trywialnych komedyjek romantycznych, które często zadziwiają wysoką frekwencją na seansach. Jak uważasz?

AN: Ja jednak mam dużo lepszą opinię o polskich widzach. Warto myśleć o odbiorcach nie jak o abstrakcyjnej masie, która zasadniczo niewiele rozumie, lecz jak o nas samych. Każdy z nas jest przecież widzem. Czasem wszyscy  lubimy obejrzeć niezobowiązującą rozrywkę, czy też samoświadome kino klasy B – w tym nie ma nic złego. Niemniej myślę, że współczesny widz coraz częściej poszukuje w kinie czegoś więcej niż prosta rozrywka.

Co do polskiej publiczności, to zwróć proszę uwagę jak dobrze przyjmowane są u nas filmy takich twórców jak Christopher Nolan  czy Denis Villeneuve – reżyserów zupełnie różnych jednak ich  filmy łączy to, że poza wysokim budżetem, mają również treść. Jeśli chodzi o polskich twórców to zauważ, że odważny i wymykający się prostym kalkom, na których jest zbudowany polski dyskurs historyczny,  film Wojciecha Smarzowskiego „Wołyń”, został frekwencyjnie doceniony przez widzów, mimo, że nie jest to kino lekkie łatwe i przyjemne. Ambicji nie da się odmówić filmowi „Pokot” Agnieszki Holland oraz kilku innym produkcjom, które w naszym kraju powstają i nie kończą się finansowym fiaskiem.

Także co do przywoływanego przez ciebie powiedzenia części branży filmowej mogę tylko odpowiedzieć, iż sądzę, że niektórzy polscy twórcy, a także niektórzy producenci powinni bardziej szanować widza, bo tylko wtedy można liczyć na odwzajemnienie tego szacunku. Może gdyby branża bardziej uwierzyła w widza i zaufała młodym, niezależnym twórcom, to doczekalibyśmy się kilku świetnych produkcji. Często słyszę narzekania, że nie ma w Polsce tradycji kina gatunkowego. To prawda, z różnych powodów go nie ma, ale uważam, że jest wielu młodych filmowców, którzy chcieliby takie tradycje zacząć tworzyć.

MK: Co stanowiło największe trudności w realizacji tego filmu? Który etap: preprodukcja, produkcja, a może chyba kluczowa dla tego projektu: postprodukcja?

AN: Postprodukcja faktycznie jest bardzo ważna. Zdaje sobie sprawę, że jeżeli film nie przemówi do odbiorcy wizualnie to bardzo trudno będzie widzom skupić się na historii, którą chciałbym im opowiedzieć. Niemniej można powiedzieć, że jestem tu w swoim żywiole. Sam proces w którym świat, który z początku rodzi się w głowie twórcy, następnie istnieje tylko na papierze, „ożywa” jest niezwykle fascynujący. Wracając do pytania uważam, że najtrudniejszym etapem była produkcja. Była to bardzo ciężka, wyczerpująca praca po kilkanaście godzin non-stop. Z racji ograniczeń budżetowych jednego dnia robiliśmy ilość scen, które w normalnych warunkach robiłoby się w 3-4 dni. To była bardzo ciężka praca na granicy wytrzymałości – zarówno aktorów, jak i ekipy. Na szczęście udało mi się zebrać ekipę fantastycznych profesjonalistów, którzy mieli już podobne doświadczenia i w trudnych chwilach wykazywali się dużą wyrozumiałością. Z tego miejsca chciałbym podziękować serdecznie całej ekipie za współpracę i za to że mogłem się od nich uczyć.

MK: Właśnie – produkcja, ekipa, zdjęcia. Jaki jest złoty przepis na sprawną organizację planu? Często twórcy niezależni zaczynają realizować swój film, ale gdzieś po drodze gubi się organizacja, harmonogram, motywacja… W jaki sposób Ty się motywujesz, jak motywujesz ekipę (biorąc pod uwagę, że to film niezależny, więc z zasady nie robicie tego dla pieniędzy)? Czy sam odpowiadałeś za organizowanie terminarza zdjęć?

AN: Złoty przepis na sprawną organizację planu? Ja znam jeden. Odpowiedni dobór ludzi. Miałem tu ułatwione zadanie, bo współpracowałem z zawodowymi filmowcami, z których każdy doskonale wiedział co robi. W zasadzie to nie musiałem nikogo motywować, dlatego ciężko mi teraz udzielać rady. Wydaje mi się, że Twórcy kina niezależnego często nie mają takiego komfortu jaki ja miałem. Robią film z przyjaciółmi. Nagle okazuje się, że to ciężka, żmudna praca, a końca jej nie widać. Efekt też nie zawsze jest taki, jaki się na początku zakładało i nagle brakuje motywacji. Sam muszę Ci się przyznać, że gdzieś w środku okresu zdjęciowego miałem już wszystkiego dosyć.
Terminarz ustalałem razem z naszym partnerem strategicznym z Nolimitsfx. Poza tym nie wypada nie wspomnieć, że miałem super kierownika produkcji: Bognę Wożniak. Mogę Ci powiedzieć z ręką na sercu, że bez niej nie udałoby się utrzymać takiego porządku na planie. I tu wracamy to kwestii podziału obowiązków. Jeśli jest ktoś kto czuwa nad danym aspektem produkcji i nie musi przy okazji robić jeszcze mnóstwa innych funkcji to jest porządek i sprawna praca.

MK: Przy okazji zbierania funduszy na realizację tego filmu dotknęliście tematyki crowdfundingu.  Jakie są Twoje wnioski związane z tym tematem?

AN: Jak pewnie wiesz nasza akcja crowdfundingowa się nie udała. Bardzo wiele różnych projektów filmowych próbuje uzyskać
finansowanie społecznościowe, a udaje się tylko nielicznym. O akcji crowdfundingowej trzeba myśleć na długo przed tym zanim spróbuje się swych sił w zbiórce i najlepiej mieć kogoś w zespole, kto będzie zajmował się tylko tym. Niestety nie wystarczy fajny pomysł. Nie wystarczy ekipa ludzi pełnych pasji. Dla przykładu ostatnio nie udała się akcja zbieraniu funduszy na „Dezolacje”, której bardzo kibicowałem. Co zawiodło? Nie udało się zebrać dość dużej społeczności wokół filmu. Ale to chyba temat na dłuższą rozmowę z kimś kto wie o tym dużo więcej niż ja.

MK: Jesteś producentem, montażystą i specjalistą od efektów specjalnych w tym filmie – czy zatem zgodzisz się z twierdzeniem, że na planie filmu niezależnego nie da się obyć bez osoby, która spełnia wiele funkcji na raz? Nie przeszkadza Ci to, że wielka ilość obowiązków może spowodować trudności w skupieniu się na
konkretnych zadaniach?

AN: Jeszcze pominąłeś to, że jestem reżyserem oraz supervisorem VFX na planie:) Okoliczności narzuciły na mnie łączenie kilku funkcji, co jest w kinie niezależnym typowym zjawiskiem, niemniej nie jestem zwolennikiem tego rozwiązania.
Osobiście wierzę w podział obowiązków i w to że nad filmem powinna pracować duża grupa osób. Uważam również, że każda osoba powinna być odpowiedzialna za określony odcinek pracy i być skupiona tylko na nim. Jeśli jedna osoba panuje nad zbyt wieloma aspektami to po pierwsze: nikt jej nie weryfikuje – a to jest artystycznie błędem bo czasem ciężko zachować dystans do własnych pomysłów. Po drugie: jak zauważyłeś wielka ilość obowiązków powoduje trudności w skupieniu się na konkretnych
zadaniach, a to niestety może odbijać się później na jakości filmu. Ja na szczęście na planie mogłem liczyć na pomoc Michała
Szymczaka, Wojtka Grabosia i Piotra Wolframa. Sądzę, że dzięki ich pracy i zaangażowaniu jakość tego co widzowie będą oglądać nie będzie odbiegać od produkcji, przy których pracowały znacznie większe ekipy filmowe.

MK: Jedną z wielu zalet filmu wydają się być ciekawie dobrane lokacje. Jak wyglądał proces ustalania miejsc do wykonania zdjęć do filmu?

AN: Ciesze się, że zwróciłeś uwagę na lokacje, gdyż były dla nas szczególnie ważne. W końcu staramy się przenieść widza w
rzeczywistość, która tak naprawdę nie istnieje. A do tego służy między innymi scenografia. W naszym filmie występują obok siebie dwa światy: dystopiczny i post-apokaliptyczny. W prezentacji tego pierwszego technologia komputerowa okazała się niezbędna. Drugi to dość starannie dobrane lokacje, o których myślałem już na etapie pisania scenariusza. Zależało nam bardzo na kontraście miedzy tymi światami. Dlatego obok dużego futurystycznego miasta pełnego neonów widzowie będą mogli oglądać industrialne pustostany, oraz zachwycić się pięknem przyrody.

MK: Czym się inspirowałeś w doborze lokacji? Jest to szczególnie ciekawe, bo skoro myślałeś nad tym już na etapie scenariusza, to cała wizja musiała zrodzić się w Twojej wyobraźni. Gdzieś zatem korzenie tych miejsc muszą mieć miejsce. Jakieś filmy, książki, obrazy?

AN: Uwielbiam filmy postapokaliptyczne, ale akurat tutaj chciałem troszkę płynąć pod prąd. W większości wypadków w filmach, gdy bohaterowie podróżują przez postapokaliptyczne przestrzenie towarzyszy im krajobraz jesienny. Jako przykład mogę podać tu ekranizację wybitnej książki Cormaca McCarthy „Droga” z Viggo Mortensenem w roli głównej. Drzewa nie mają liści, jest pochmurno, szaro. Ogólnie bardzo lubię ten klimat, ale chciałem trochę pokazać w filmie, że przyroda żyje niezależnie od człowieka. Czas się nie zatrzymuje po naszym odejściu, a życie toczy się dalej. Dawne metropolie pomału zmienią się w dżungle, a piękno przyrody kontrastuje ze zniszczonymi budynkami. Poniekąd to też pokazuje, że człowiek na Ziemi jest tylko gościem i że świat istniał przed pojawieniem się człowieka i będzie istniał po nim.

MK: Mówiliśmy o produkcji, dotknęliśmy postprodukcji i przeszliśmy do premiery, ale chciałbym żebyśmy wrócili jeszcze do kwestii ekipy filmowej. Ta, która pracuje za kamerą to jedno, ale jest jeszcze sztab ludzi, którzy występują przed kamerą. W jaki sposób dobieraliście obsadę? Czy osoby, które się zgłosiły do współpracy zdawały sobie sprawę ze specyfiki tego zadania? Mówię tu o klimatach SF.

AN: Oczywiście. Każdy aktor dostał scenariusz i wiedział na co się pisze ;-). Przyjęcie gatunku było zaskakująco pozytywne. Jak mi powiedział Maciej Radel: „Być może to jedyna szansa na zagranie w polskim filmie SF, więc jakże mógłby Ci odmówić.” Pozwolę sobie tutaj na prywatę: Maćku jeśli to czytasz to Cię serdecznie pozdrawiam. Moich kolejnych projektów nie wyobrażam sobie bez Twojego udziału.
Co do doboru obsady to jest to moim zdaniem kwestia kluczowa w każdym filmie. Ja wybierałem do filmu tylko osoby do których miałem zaufanie. Niekiedy w kinie niezależnym  traktuje się tę kwestię troszkę po macoszemu, a to duży błąd. Zdarza się niestety, że nawet dobrze napisane dialogi są położone przez drętwe aktorstwo. W filmie chodzi o emocje, a jak poruszyć widza jeśli nie wierzy się w prawdziwość bohaterów?

Materiały multimedialne pochodzą z fanpage’u filmu ANGEL.A.

1. Frame Rate (ilość klatek na sekundę)

24 klatki na sekundę, 30 klatek na sekundę, lub 60 klatek na sekundę, a czasem nawet jeszcze więcej. Który format zapisu wybrać? Otóż jak się pewnie domyślacie, nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie. Wszystko zależy od potrzeb. Przyjęło się, że 24 klatki na sekundę to ten najbardziej „filmowy/kinowy” rodzaj zapisu, dlatego jest on najczęściej podejmowanym wyborem. W sytuacjach, gdy kręcimy coś na zasadzie programu telewizyjnego, bądź relacji broadcastowej możemy zdecydować się na 30 klatek na sekundę. Taki klatkaż spowoduje, że obraz będzie płynniejszy. Z kolei jeśli zależy nam na uzyskaniu efektu slow-motion wtedy możemy zdecydować się na 60 bądź więcej fps (w zależności od tego, jakie możliwości ma nasza kamera). Mimo wszystko jednak, najczęściej stosowanym wyborem będą 24 klatki na sekundę.

2. Shutter Speed (szybkość migawki)

Szybkość migawki powinna być silnie skorelowana z ilością klatek na sekundę. Przelicznik jest dosyć prosty: jeżeli kręcimy w formacie 24 fps, szybkość migawki powinna wynosić 1/48 (względnie 1/50 jeśli tylko taką opcję proponuje nam kamera), gdy kręcimy w 60 fps, shutter speed powinien wynosić 1/120 itd. itd. Po co tak? Prościej będzie jeśli zobaczycie to na powyższym filmiku. Po prostu nieadekwatne ustawienie tych wartości względem siebie spowoduje nienaturalność w przedstawianiu obrazu ruchu. Ogółem to, do czego powinniśmy dążyć to naturalnie wyglądające rozmycie podczas ruchu.

3. Picture profile (profile kolorystyczne)

Tutaj zwykło się mówić, że powinniśmy filmować w jak najbardziej płaskim obrazku, żeby później móc się bawić z color gradingiem. No i to jest racja, ale ja zwróciłbym nieśmiało uwagę na jeden fakt: jeżeli nie znamy się na kolorowaniu, bądź po prostu nie mamy czasu się tym bawić, to nie bójmy się korzystać z picture profile wbudowanych w kamerę, czy aparat. Często te „filmowe” profile kolorystyczne oznaczone najczęściej jako „cinematic” są na tyle ciekawe, że mogą nas wybawić od potrzeby color gradingu. Natomiast chciałbym żebyście zrozumieli mnie jasno: jeśli macie czas, bądź pieniądze na to żeby obraz przeszedł przez proces color gradingu, to kręćcie w neutralnym trybie kolorystycznym. To da Wam pełnię władzy nad obrazem podczas postprodukcji i pozwoli Wam wykorzystać potęgę barw w budowaniu klimatu w swoim filmie.

W filmie autorzy zwracają też uwagę na to, że jako fotograf możesz się zdziwić, że obraz, który uzyskujesz na filmie nie ma tak wysokiej jakości, jak zdjęcie zrobione w RAWie. Wynika to oczywiście z kompresji cyfrowego materiału.

4. Focus and aperture (ostrość i przesłona)

W fotografii jesteśmy przyzwyczajeni do kreatywnego wykorzystania przestrzeni ostrej i nieostrej. W filmie nie będzie to już takie proste, ponieważ w grę wchodzi ruch i zmiana odległości od obiektu, która jest cały czas rejestrowana przez kamerę. Z trybu automatycznego musimy przejść na manualny, ponieważ automat często będzie miał problem z uzyskaniem ostrości obiektu, który leży w zakresie naszych zainteresowań. To z kolei spowoduje problem ostrzenia przy szeroko otwartej przysłonie, dlatego dobrze będzie zejść z przysłoną do wartości ok. f/4.0. Wyjaśnienie zobaczycie na powyższym filmie.

5. Sequences (Sklejki)

W fotografii narracja zdjęć nie jest tak istotna jak w filmie. Fotografie mogą obronić się same jako odrębne jednostki, natomiast film jest swego rodzaju zbiorem ujęć, które powinny tworzyć jakąś historię. Dlatego tak ważne jest, aby planując ujęcia zmieniać plany i perspektywy w celu lepszego opowiedzenia danej historii. Tutaj również niezwykle istotne jest filmowanie pod montaż, którego zresztą możecie się nauczyć z tego poradnika.

6. Stabilization (Stabilizacja)

Liczba możliwości stabilizacji obrazka w filmowaniu jest niezliczona. Możemy korzystać ze zwykłego statywu, monopoda, czy przejść na bardziej zaawansowane stabilizatory w postaci gimbali, czy steadycamów, nie wspominając już o dodatkach w stylu slidera, czy kranu. W końcu dotrzemy również do tego, że istnieje coś takiego jak stabilizacja cyfrowa, która mniej lub bardziej uratuje nam tyłek na montażu. W każdym razie w fotografii ten problem nie jest aż tak rozwinięty. W filmie natomiast powinniśmy dobierać rodzaj stabilizacji do efektu, który chcemy uzyskać. Przykładowo, jeżeli zależy nam na płynnej, filmowej jeździe kamery, możemy zdecydować się na steadycam, natomiast jeśli scena ma być klasyczna, a ruch planujemy wyłącznie w kadrze, wtedy możemy zdecydować się wyłącznie na statyw.

No i dotarliśmy do końca. A może Wy przeszliście z fotografowania na filmowanie i macie swoje wskazówki? Jeśli tak, to koniecznie podzielcie się nimi w komentarzach!

Oryginał: http://nofilmschool.com/2017/02/watch-6-tips-photographers-who-want-get-filmmaking

15 wskazówek, jak zostać lepszym reżyserem?

1. Jasne polecenia – cierpliwość, konkretne oczekiwania i dobra komunikacja z ludźmi to podstawa porządnej reżyserii. Czasem mniej ważne jest to, jak dobrą decyzję podejmiesz – ważniejsze jest to, w jaki sposób potrafisz ją przekazać.
2. Nie trzymaj się kurczowo scenariusza – czasem najlepsze pomysły rodzą się dopiero na planie, dlatego nie zamykaj się na wizję, która została przelana na papier, a po prostu otwórz się na pomysły swoje i kreatywnych ludzi, którzy są dookoła Ciebie.
3. Obserwuj inne style reżyserskie – jeśli szukasz swojego stylu, najlepiej zapoznaj się ze stylami innych reżyserów. Oglądaj dużo ich filmów, obserwuj jakie są ich zwyczaje i nabieraj inspiracji.
4. Szanuj czas i bądź wydajny – plan filmowy jest nie raz bardzo chaotyczny, dużo się dzieje, ciągle ktoś zadaje Ci jakieś pytania. Spróbuj się na chwilę od tego odciąć, wziąć głębszy oddech i ze świeżym umysłem wrócić do akcji.
5. Jasno precyzuj swoje cele – precyzuj cele, które chcesz osiągnąć w jak najbardziej przejrzysty sposób. Możesz to zrobić przez opis ujęć, storyboard, lub pre-wizualizacje.
6. Korzystaj z pomocy przyjaciół – kiedy przyjdziesz na plan, wiele rzeczy masz już zaplanowanych, jednak czasem wizja sprzed realizacji może nie pokrywać się z zastaną na planie sytuacją. Wtedy nie bój się prosić o pomoc w dokonywaniu modyfikacji.
7. Viewfinder przydaje się na planie – aby zaplanować ujęcie możesz użyć po prostu swoich palców ułożonych w tzw. „ramkę”. Natomiast dużo lepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z viewfindera, który na chwilę przeniesie Cię do świata oglądanego przez obiektyw kamery.
8. Spędzaj czas wydajnie.
9. Unikaj kłótni na planie – nie możesz pozwolić aby na planie występowały kłótnie, ponieważ to burzy harmonię pracy całej drużyny. Jeżeli ktoś ma jakiś problem, weź go na bok i na osobności doprowadź go do porządku.
10. Zadbaj o nawodnienie – na planie będziesz niesamowicie zajęty, dlatego nie zapominaj o odpowiednim nawodnieniu.
11. Nie martw się o sprzęt – nie musisz mieć najlepszego sprzętu pod słońcem. To, co masz do dyspozycji zawsze powinno wystarczyć do opowiedzenia Twojej historii.
12. Szanuj i dbaj o swój zespół – na planie każdy jest roztargniony, dlatego musisz być na to gotowy i jako głównodowodzący pokazać, że przynajmniej Ty jeden masz wszystko pod kontrolą.
13. Motywuj aktorów – nie mów aktorom, jak mają coś zrobić, tylko dlaczego mają to zrobić.
14. Szanuj proces aktorstwa – aktorstwo to bardzo ciężki kawałek chleba, dlatego jeśli aktor potrzebuje chwilę żeby „przetrawić rolę”, daj mu na to czas i zapewnij mu do tego komfortowe warunki.
15. Stawiaj sobie nieprzekraczalne terminy – aby uniknąć rozwlekania projektów, planuj deadline’y.

Oryginał: http://nofilmschool.com/2015/04/15-tips-becoming-better-director

Treść płatna, zapłać z YetiPay.

Treść płatna, zapłać z YetiPay.