Zacznijmy może od zaproponowanego uniwersum – spotkanie z filmem rozpoczynamy w futurystycznym świecie, który w niczym nie przypomina zglitch’owanej rzeczywistości polskiego Cyberpunka. Mamy za to przed oczami latające billboardy, świecącą z oddali metropolię i bliżej nieokreślone, podświetlone na niebiesko-czerwono elementy pierwszego planu. Całość prezentuje się zjadliwie, a posługując się kulinarnym porównaniem, wręcz smakowicie. Dalej zresztą jeżeli chodzi o kolorystykę jest podobnie. Całość utrzymana zostaje w barwach niebiesko-czerwonych z lekką poświatą zielonego. Decyzja o tych kolorach zdecydowanie podkreśla charakter filmu, wprowadza w klimat przyszłości i powoduje, że o to przed oczami widza staje przemyślany świat, niezakłócony przez zbędne ozdobniki. Ale, ale… nie oznacza to wcale, że jest on ubogi w przekazie. Przeciwnie, jest surowy i konsekwentny, co zdecydowanie pozwala na skupienie się na dialogu, który okazuje się głównym filarem tej kilkunastominutowej propozycji filmowej.

Idźmy dalej. Biorąc pod uwagę, że dialog między dwoma podmiotami stanowi tutaj podstawę całej historii, to warto poświecić mu kilka słów. Autor opisu tego filmu informuje nas, iż sprawa dotyczy konfrontacji kontrolera z androidem. Głównym powodem spotkania jest dezercja androida Evy ze stanowiska pracy, a z kolei przyczyną tego stanu rzeczy są rozterki robota na temat współpracy z ludźmi. Przyznam szczerze, że gdybym nie wiedział, kto w tym dialogu jest owym robotem, wskazałbym na… urzędnika. Nie wiem, czy jest to celowy zabieg twórcy scenariusza, ale w pewnym momencie poczułem się zagubiony. Z jednej strony android mówi w sposób charakterystyczny dla robota, bardzo dokładny, precyzyjny, wręcz idealny, ale z drugiej strony, to o czym opowiada i w jaki sposób o tym mówi bardzo uczłowiecza jego postać. Wiele w tej treści uczuć, skomplikowanych przemyśleń, głębszych refleksji… Zupełnie mi to do robota nie pasuje. Z kolei urzędnik jest oziębły, powściągliwy, zorientowany na cel. Jedynie raz udało mi się dostrzec w nim człowieka, a było to w momencie, kiedy dał ponieść się emocjom. Czy to tak miało być? A może oni oboje są robotami? Na pewno żadne z nich nie jest w 100% człowiekiem, a przynajmniej nie takim naturalnym, bez tych wszystkich wszczepień, biocudów i innych usprawnień futurystycznej ludzkości.
Sam dialog jest czytelny i dosyć dynamiczny. Musi zresztą taki być, bo to na nim opiera się właściwie cały film. Nie znajdziemy tutaj za wiele akcji, czy wizualnych fajerwerków. Może właśnie dlatego fragment choreografii walki okazuje się tak atrakcyjny za co należą się brawa Łukaszowi Osieckiemu.

Warto również zwrócić uwagę na specjalnie dla tego filmu skomponowaną muzykę przez Alana Buckiego. Nie dość, że świetnie podkreśla klimat produkcji, to jeszcze przez swoją skromność nie wypływa na pierwszy plan, odbierając splendor całej historii, ale delikatnie plumka w tle. Pozostając jeszcze na chwilę w warstwie udźwiękowienia, mówiąc kolokwialnie jest tak „fifty-fifty”. Z pewnością jest dużo lepiej niż w poprzednim filmie Adama Nowaka, ale znowu nie jest tak, jak być powinno. Kwestie Adriana granego przez Tomasza Sobczaka są miejscami zaszumione, a i w jednym momencie zagłuszone przez dźwięk przelatującego pojazdu. Należałoby to poprawić, szczególnie w filmie, który w znacznej mierze oparty jest na dialogach. Na pochwałę natomiast zasługuje tło dźwiękowe, które poza incydentalnie za głośnymi pojazdami jest bogate w swojej strukturze.

Chciałbym jednocześnie wyróżnić operatora kamery i montażystę. Ich praca nie wychodzi na pierwszy plan, a równocześnie jest dostrzegalna. Kamera porusza się płynnie, delikatnie i w pewnym momencie wpisuje się w fabularny wątek, pokazując widzowi zwiększający się dystans między rozmówcami. Obraz dopełniają również ciekawe i przemyślane kostiumy, a także miła dla oka charakteryzacja, która ułatwia zlokalizowanie robota wśród rozmawiających osób.

Próbując podsumować tę produkcję i myśląc o tym filmie, jako całości mam takie wrażenie, że to przedłużony zwiastun. Tzn. oglądając ten film widzę siebie w roli producenta, który na podstawie tego kilkunastominutowego fragmentu ma zdecydować, czy wyłożyć kasę na pełny metraż, czy nie. Być może takie było założenie „(nie)sprawnej”. Póki co minął rok i na razie pełnego metrażu nie widać, a być może szkoda, bo myślę, że dla fanów futurystycznych klimatów byłaby to bardzo ciekawa propozycja. Ja w filmach sci-fi nie gustuję, ale muszę przyznać, że „(nie)sprawną” obejrzałem z zaciekawieniem.

Samo pytanie: „Jak wyglądają dzisiaj marzenia?”, wiele mówi o tym filmie, bowiem produkcja zaproponowana przez Olearczyka i jego ekipę… skłania do refleksji. Cała historia zabiera mnie gdzieś w meandry rzeczywistości, której dawno nie odwiedzałem. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że na czas seansu zatraciłem kontakt z przestrzenią, w której ten film miałem okazję oglądać. Co to oznacza z punktu widzenia odbioru tego dzieła? Ano same pozytywy.

Scenariusz jest spójny, bohaterowie mają jasne cele i zarówno dzięki temu, jak i dzięki grze aktorskiej są bardzo przekonujący i absolutnie niepapierowi. Po prostu im wierzę. Szczególnie ujął mnie poczciwy sprzedawca marzeń, który swoją sympatyczną postawą i ciekawą interpretacją roli niejednokrotnie stawał się sprawcą uśmiechu na mojej twarzy. I tak sobie pomyślałem w jednej chwili, że sam mam takie marzenie – marzenie, aby każdy twórca niezależny dotarł do takiego etapu, w którym może w tak całościowy sposób poświęcić się realizacji swojej produkcji. Bez wątpienia wtedy oglądalibyśmy tak dobrych produkcji znacznie więcej.

Wszystko tu gra. Ba! Dźwiękowcy zrobili taką robotę, że prawie zupełnie zapomniałem o bolączkach naszego rodzimego kina w tym temacie. To cieszy. Cieszy również precyzyjna, a jednocześnie delikatna praca kamery. Operator w odpowiednich momentach stosuje lekko naprowadzający ruch kamery, by potem z powrotem zaproponować nam statyczne ujęcie tematu. Nie zabrakło również przemyślanych koncepcji płynnego wjazdu w scenę, by później na zasadzie klamry zakończyć ją równie płynnym odjazdem.

Zadowolony jestem również z montażu, choć tutaj łączenie niektórych ujęć dwójkowych w scenach dialogowych, jakoś nienaturalnie zwróciło moją uwagę. Może dlatego, że te plany były ze sobą zbyt podobne? Zresztą analogiczna sytuacja z oderwaniem od historii przez zawirowania montażowe miała miejsce przy początkowej scenie, kiedy Pani wuefistka podejmuje rozmowę z uczniami. Jakoś te proste ujęcia typu – pokazuję tę osobę, która w danym momencie mówi – nie do końca do mnie przemawiają. Podkreślę jednak po raz drugi, bo chciałbym aby to wybrzmiało – montaż bardzo mi się podoba i całościowo oceniam go naprawdę dobrze, a te dwie sytuacje, to tak naprawdę może być tylko i wyłącznie moje odczucie. Ale od tego jest przecież recenzja, aby się tym z Wami podzielić, prawda? ;)

Na wyróżnienie poza udźwiękowieniem i ładnymi zdjęciami zasługuje również muzyka. Nienachalna, nie na pierwszym planie, ale towarzysząca i podkreślająca całą historię. Doskonale wpasowuje się w klimat filmu i jest taką wisienką na torcie całej oprawy. Myślę również, że kawał dobrej roboty odpracował także reżyser. Aktorzy zostali poprowadzeni w bardzo dobrym kierunku, czego szczególnie chciałbym pogratulować w kontekście pracy z dziećmi. Nie od dzisiaj znane jest hasło z planu, że najtrudniej współpracuje się z dziećmi i ze zwierzętami. Dlatego właśnie czapki z głów Panie Pawle.

Z tego miejsca wypada mi podziękować za możliwość obejrzenia tego filmu. Ci, którzy gdzieś tam znają moje recenzje wiedzą, że czasem lubię się do czegoś „przyczepić”. Tutaj naprawdę byłoby mi bardzo trudno zwrócić na coś konkretniejszą uwagę. Ta projekcja jest dowodem na to, że polskie kino niezależne jest w stanie wydać naprawdę dobre owoce i cieszę się, że wzbogaciło się ono o film pt. „Sklep z marzeniami”. To historia pozytywna, optymistyczna, przynosząca dobre emocje i idealnie wpasowana w czas, w którym właśnie tego najbardziej nam potrzeba. Film obejrzałem z uśmiechem na twarzy i z tym uśmiechem zostaję, oczekując na kolejne świetne propozycje filmowe od Pawła Olearczyka i jego ekipy. Trzymam kciuki za realizację kolejnych projektów i mam nadzieję, że tym razem to do Was będą pukać z finansowaniem, bo naprawdę na to zasługujecie.

Cała fabuła osadzona jest w realiach postapokaliptycznego świata opanowanego przez korporacje, które (tu bez niespodzianki) niestety nie mają dobrych intencji. Wielcy owego uniwersum postanowili bowiem stworzyć roboty, które choć wyposażone w sztuczną inteligencję, nie mają ani prawa głosu, ani prawa myśli, ani prawa wyboru. Po prostu powinny realizować zachcianki swoich panów. No właśnie… Powinny…
Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, musi pojawić się jeden outsider (w tym przypadku outsiderka), który nie pasuje do reszty układanki. W tym właśnie momencie poznajemy tytułową ANGEL.A, czyli robota-kobietę wzbogaconą we wspomnienia zmarłej dziewczyny. W tę rolę wcieliła się Monika Chrzanowska.

Główna bohaterka zmierza do Azylu – miejsca, w którym powinna znaleźć bezpieczeństwo. Oczywiście do samego celu podróży prowadzi droga usłana różnymi przeszkodami. Na całe jednak szczęście ANGEL.A otrzymała swojego (nomen omen) anioła stróża imieniem Janus (w tej roli Zbigniew Zylm), który pomaga jej w całej tej wędrówce. My jako widzowie towarzyszymy tej parce, obserwując różne mniej lub bardziej niebezpieczne sceny. Przyznam, że przez chwilę poczułem się jak w grze komputerowej – przeciwnicy, bossowie, ciągły klimat ucieczki i deptania po piętach – jedyna różnica to brak możliwości sterowania głównymi bohaterami i fotorealistyczna grafika.

Sam film nakręcony jest bardzo ładnie. Plastyka obrazka powoduje, że naprawdę miejscami można zachwycić się przedstawianymi lokacjami. Światełko zastosowane w tej produkcji podkreśla klimat lokacji, natomiast niestety miejscami zdaje się być niekonsekwentne. Przykładowo, możemy spotkać scenę, gdzie w ramach jednej lokacji w sposób nieuzasadniony światło zmienia swoją temperaturę barwową. To jednak tylko szczegół w całej tej układance. Ogólnie jest bardzo dobrze. Podobały mi się szczególnie kadry dobrane przy ważnych momentach, w których występują główne postaci. Kamera pozwala nam być blisko, wręcz delikatnie zoomuje na bohaterów, pozwalając nam nawiązać z nimi relację, niejako zajrzeć do ich wnętrza. To wielki atut, bo dzięki temu wykreowane postaci wydają się być bardziej przekonujące, żywsze.

Na swój osobny akapit niewątpliwie zasługują lokacje. Widać bowiem, że autorzy przyłożyli sporą uwagę temu elementowi. Naprawdę nie wiem, gdzie znaleźli niektóre miejscówki, ale z tego powodu głęboko chylę czoła. Rzeczywiście można było poczuć klimat opuszczonego, postapokaliptycznego świata, w którym kiedyś życie tętniło pełną energią. Znajdą tu coś dla siebie zarówno fani ciasnych, ciemnych, nieprzyjemnych pomieszczeń, jak i zwolennicy ciekawych, kolorowych i napawających radością plenerów.
Piękne zdjęcia, ładne światło i miłe dla oka prowadzenie kamery, uzupełnia niemal niewidoczny montaż. Chyba nie ma lepszego komplementu dla montażysty niż pominięcie przez widza sklejek podczas seansu. Wszystko toczy się płynnie, dzięki czemu możemy zachwycać się szczególnie udanymi efektami specjalnymi. To, co ekipa wytworzyła w postprodukcji, jest chyba najwyższym poziomem sfx, jaki widziałem w polskim kinie niezależnym. Czapki z głów!

W tej beczce miodu znajduje się jednak łyżka dziegciu, a właściwie dwie. Zdecydowanie największym minusem produkcji jest dźwięk. Oglądając film, momentami czułem się jak przy dziele Patryka Vegi – niesłyszalne, niezrozumiałe dialogi. Na domiar złego, chyba coś poszło nie tak przy nagrywaniu dźwięku na planie, bo dosyć często mamy do czynienia z postsynchronami, które nie dość że dźwiękowo nie pasują do akustyki danej sceny, to jeszcze zdarza się, że wyraźnie wchodzą nie równo z ruchem ust aktorów. Da się odczuć, że na etapie montażu twórcy próbowali to uratować wstawiając na ścieżki dźwiękowe różne „upiększacze”, jednak efekt nadal pozostawia wiele do życzenia. Będzie zatem co poprawiać w przyszłości.
Drugim mankamentem produkcji jest zróżnicowany poziom gry aktorskiej. Zapewne wynika to z doświadczenia poszczególnych aktorów, jednak nie da się ukryć, że kontrast jest widoczny. Nie musicie się jednak obawiać poziomu paradokumentów, bo bez dwóch zdań nie o tym tu mówimy. Twórcy chyba po prostu wpadli troszkę we własne sidła – zrobili film na bardzo wysokim poziomie, przez co pewne elementy, które wypadły gorzej świecą jaskrawo pośród morza atutów tej produkcji.

I w tym właśnie miejscu zmierzam do końca swej recenzji, żałując jednego, o czym jeszcze Wam nie napisałem. Mianowicie, jako przedstawiciel patrona medialnego filmu Adama Nowaka, miałem okazję przedpremierowo zobaczyć go na portalu youtube. Uwierzcie mi – jeśli będziecie mieć okazję, idźcie na ten film do kina – to jest miejsce jego przeznaczenia. Film jest wizualnie tak atrakcyjnie zrobiony, że to co robi z nim kompresja „jutubowska” po prostu woła o pomstę do nieba. Oczywiście da się go oglądać. Ba, da się go nawet podziwiać, ale gdyby się mocniej przyjrzeć zauważymy tu i ówdzie artefakty, które jestem pewien, że nie mają miejsca w oryginalnym pliku. A zatem: mimo tych drobnych niedostatków, które twórcy na pewno nadrobią przy okazji przyszłych produkcji – bardzo Was zachęcam do obejrzenia tego dzieła, bo naprawdę jest to kino niezależne najwyższej próby!

Co się okazało? Ano pierwsza rzecz, z której się ucieszyłem to fakt, że nie potraktowałem tej produkcji powierzchownie. Przyznaję, że jakoś ciężko było mi znaleźć czas na obejrzenie tego filmu, ale gdzieś z tyłu głowy wiedziałem, że nie mogę oglądnąć dzieła Pawła Szymkowiaka i jego ekipy w tzw. międzyczasie. Po tym, co zobaczyłem dwa lata temu, wiedziałem że najnowsze dziecko Gawlock Pictures wymaga odpowiedniego skupienia. Nie myliłem się. To, co powitało mnie w tym filmie, to wszechobecna klaustrofobia. Pomimo że znajdziemy tu ujęcia z drona i kilka szerokich przestrzeni, większość zdjęć jest realizowana na bliskich planach. Potęguję to wrażenie osaczenia, a momentami wręcz włażenia z butami w psychikę głównych bohaterów. Trzymanie się tak blisko ich ucharakteryzowanych facjat powodowało, że miejscami czułem się naprawdę nieswojo. Efekt ten został wzmocniony klimatycznym i tajemniczym oświetleniem, które odsłania nam w ciemnych lokacjach dokładnie tyle, ile autorzy chcieli nam pokazać. Całość dopełnia absolutnie świetnie dobrana muzyka.

Autorzy bez wątpienia chcieli nam pokazać dopieszczoną scenografię. Mocną stroną filmu są wszelkie elementy, które otaczają bohaterów. Mówię tu zarówno o lokacjach, jak i o przedmiotach. Ekipa Szymkowiaka odrobiła lekcje z preprodukcji i doskonale przygotowała to, co potem mogliśmy zobaczyć na planie filmowym. Zresztą całości spektaklu dopełniają znakomite i dopracowane w najmniejszych detalach kostiumy. Za to wielki szacunek, ponieważ jest dla mnie niewyobrażalnym, ile to musiało kosztować pracy i kreatywności.

Warto w tym miejscu odnieść się do kunsztu operatorskiego Kamila Małeckiego, który jako osoba odpowiedzialna za zdjęcia próbował w najlepszy możliwy sposób ukazać wszystkie te elementy, o których pisałem wyżej. Wyszło mu to bardzo dobrze. Praca kamery być może nie zaskakuje, ale w jasny i zrozumiały sposób pokazuje temat ujęcia. Niektóre kadry są bardzo wysmakowane, a wszystko to w połączeniu z dobrym montażem powoduje, że warstwa wizualna znajduje się na wysokim poziomie. Nie można tego do końca niestety powiedzieć o warstwie audio. Dialogi są zrozumiałe, ale miejscami nagrane bardzo nierówno. Czasem odczuwamy echo i przestrzeń pomieszczenia, by za chwilę otrzymać prawie studyjną jakość dialogów. Coś tu nie do końca zagrało. Podobnie zresztą jest w dźwiękach strzelanin. Zdarza się, że dźwięk broni przypomina bardziej wystrzał z kapiszona, aniżeli z prawdziwego, mięsistego naboju. Żeby jednak nie było, dźwięk jest na dużo lepszym poziomie niż w większości filmów niezależnych i amatorskich, które dane mi było widzieć, ale Panowie – to już Wasz drugi film i oczekuję czegoś więcej.

Analogiczna sytuacja ma miejsce w grze aktorskiej. Tak, jak i w pierwszej części, tak i tutaj dobrą robotę wykonał Kuba Bergel – odtwórca roli Stalownika. Jego postać jest przekonująca i zachowawcza. Jako widz jestem w stanie uwierzyć, że Stalownik mógłby żyć jako prawdziwa postać z krwi i kości. W rolach drugoplanowych jest już różnie. Najlepiej moim zdaniem sprawił się „cyborg Naczelnika”,  w rolę którego wcielił się Karol Gaj. Ten zróżnicowany poziom gry aktorskiej nie umniejsza jednak zasług reżysera. Widać, że Paweł robił wszystko, aby wykrzesać ze swoich współpracowników to co najlepsze.

Scenariuszowo jest bardzo w porządku. Fabuła filmu przedstawia perypetie Stalownika i Kokosa, którzy uciekają z rozbitego transportera przy pomocy kapsuły ratunkowej. Co prawda Kokosa w tym filmie nie mamy za wiele, ale wystarczy że występuje on zarówno na początku, jak i na końcu tej historii, dzięki czemu łatwo tę postać zapamiętać. Na duży plus zasługuje fakt, że dialogi między tymi dwoma mężczyznami nie są pozbawione specyficznego humoru. Sam scenariusz wyposażony jest w przynajmniej jeden zwrot akcji co powoduje, że widz napędza się wraz z rozwojem wydarzeń.

Ogólnie rzecz biorąc film ogląda się bardzo dobrze. Te 30 minut spędzone przed monitorem mija bardzo szybko, dlatego tym bardziej cieszy obecność niespełna 8 minutowego making of’a. Ten krótki filmik doskonale pokazuje, jak dobrze bawiła się cała ekipa podczas realizacji zdjęć. Na koniec chciałbym również pogratulować efektów specjalnych, które trzymają równy poziom przez cały czas trwania filmu. Trzymam kciuki za dalsze dzieła i liczę też na to, że Gawlock Pictures zaprezentuje nam coś innego niż kolejne perypetie Stalownika.

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!

Wysiadam na dworcu. To nie moja stacja, ale wysiadam. Wysiadam za nią, chcę ją poznać, ale… On mnie uprzedza. Łapie ją za ramię i wtedy dowiaduję się, że ma na imię Józefina. Trochę słabo słyszę, bo wszystko wokół próbuje zakłócić mi zrozumiałość rozmowy. Z ruchu ust i skrawek zasłyszanych dźwięków, udaje mi się jednak złapać sens rozmowy. Ponoć poznali się w przedszkolu, a on chyba nie ma gdzie spać.

Józefina wydaje się być naiwna. Po chwili rozmowy zabiera swojego kumpla do domu. Postanowiłem iść za nią. Dla jej bezpieczeństwa.

Obserwuję ich przez okno. Ten gość to ewidentny cham. Nie umie się zachować. Ja na pewno zrobiłbym to inaczej. Odchodzę. Tracę nadzieję, że Józefina może być spoko dziewczyną, skoro zadaje się z takimi typami.

Jakiś czas później, spotykam ich na blokowisku. Żywo o czymś rozmawiają. A właściwie to tylko on ciągle mówi. Ona idzie i słucha. Idę za nimi kolejne kilometry. Dopiero teraz zauważam, co na pierwszy rzut oka nie pasowało mi w tym kolesiu. Ubiór. Przecież jego wygląd to pomieszanie lata z jesienią. Mamy zimę, a on chodzi w krótkich spodenkach… Co to za koleś? Niezła rozkmina z tym kostiumem. Od razu wiadomo, że coś jest nie halo.

Definitywnie jednak rozpiera go energia. Wszędzie go pełno. Normalni ludzie rozmawiają ze sobą idąc tempem spacerowym, a Rudolf? Skacze to na lewo, to na prawo… Ja idę za nimi i nawet nie mrużę oczu – mam je ciągle otwarte żeby nie przegapić jakiegoś szczegółu. Mrugam rzadko i właściwie nie dostrzegam tego mrugania. To chyba znaczy, że ktoś kto ułożył tę historię dobrze podchodzi do jej opowiadania.

Oni jednak idą dalej. Już nie zliczę tych kilometrów. Wreszcie docierają do domu. Mija kolejny dzień, a ten drań nadal konsekwentnie trzyma się swojego niskiego poziomu kultury. I te cholerne tic tac’i. Nie dość, że pochłania je w przesadnych ilościach, to jeszcze zbiera z ziemi te rozsypane i dokonuje ich konsumpcji. To takie niehigieniczne…

Hm, coś się zaczyna dziać… Teraz mówi ona… Mówi dużo, wręcz opowiada. Ta jej historia wydaje się ciekawa, metaforyczna, bogata w treść. Nie mogę jednak przekonać się do tej wizji. Jest jakby zbyt dosłowna, oczywista. Nie daje mi szansy pomyśleć. Za bardzo rzuca mi wszystko na tacy. Gdzie miejsce na moją wyobraźnię?

Przez chwilę przestałem odróżniać fikcję od rzeczywistości, ale już się chyba odnalazłem. Józefina wprowadza do opowieści nowego bohatera. Głupio mi tak podsłuchiwać, ale zaczyna to wszystko być coraz ciekawsze. Nieźle to nawet wygląda. Zamiast otwartych, szerokich przestrzeni, widzę portrety, detale, wąskie obrazy. Podoba mi się to, bo buduje to jakiś klimat. Chcę więcej.

Mija kolejny dzień. Na szczęście już nie muszę podglądać ich przez okno. Teraz widoczni są lepiej. To pewnie przez to ostre światło słoneczne. Ale zaraz… Ten gość zaczyna mi kogoś przypominać. Choć… Może to tylko złudzenie? Co kryje się pod jego okularami, jaki kolor włosów oplata ta czapka?

3 dni zleciały, jak Coma z poziomem nowej muzyki. Teraz jest jakoś na odwrót. Wyjątkowo to nie on się dziś uwalił, tylko ona. No cóż, z kim przestajesz takim się stajesz – mówili.

Wciągnąłem się na dłużej. To pierwszy taki moment. Widzę nawet, że pojawiają się jakieś emocje! Właśnie zdałem sobie sprawę, że te postaci zaczęły mnie przekonywać. Nie są papierowe. Czekam, co będzie dalej.

I znowu oglądam wszystko przez okno. Chciałbym podejść bliżej, ale na razie nie mogę… Udaje się dopiero, jak czmycham przez drzwi zaraz za gościem tego domostwa. Temat rozmowy mi się podoba, jest taki uniwersalny, tak często spotykany. Zaczyna być nawet psychotycznie! Ciekawie rozegrana scena. Przez chwilę poczułem się nawet jak Józefina. Podoba mi się, że oboje marzą o wolności. To bliski mi temat.

Dalej jest coraz lepiej. Coraz mniej chce mi się odchodzić od tej historii na rzecz pisania, a to dobry znak. Dotarłem nawet do momentu, który prawdziwie mną wstrząsnął. Lubię to! Teraz już przynajmniej wiem, jak bardzo myliłem się do Rudolfa. Zaczęła mi się podobać również muzyka. Fajnie podkreśla nastrój tej historii, nie narzuca się, jest w tle, ale ciągle daje o sobie znać.

Koniec. Czuję niedosyt, chciałbym jeszcze trochę więcej. Wsiadam do autobusu, którym przyjechałem i odjeżdżam. Mam w głowie jedną myśl – spędziłem trochę czasu z tymi bohaterami, wsłuchałem się w ich historię i wiem… że to nie był zmarnowany czas.

Okej, powyższa recenzja miała trochę inny charakter niż zwykle, ale zainspirowała mnie do tego konwencja filmu. Dla tych Czytelników, którzy oczekują konkretów, przygotowałem poniższy spis.

Zalety:

• ciekawa i momentami mocno wciągająca historia,
• barwne postaci,
• miejscami bardzo dobry montaż,
• muzyka na wysokim poziomie,
• nienachalna, przekonująca gra aktorska,
• dbałość o kostiumy.

Wady:

• kiepski dźwięk,
• zdjęcia poprawne – miejscami ciekawe, ale w znacznej większości mało estetyczne,
• czasami zbyt oczywista ekranizacja wplecionych w fabułę opowieści (wszystko to co słyszymy, widzimy dokładnie na ekranie)

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!

Przyznam szczerze, że ciężko mi się recenzuje ten film, bo pamiętam jeszcze „Młodość” Filmotworu Niezależnego, którą oceniłem na 8/10. Dzisiaj niestety z bólem serca muszę od razu uprzedzić, że ocena już nie będzie tak wysoka… Może jednak, kierując się zasadą, że większość osób zapamiętuje początek i koniec, spróbuję na wstępie skupić się na atutach najnowszej produkcji Kuby Ptaszyńskiego.

Pierwsza rzecz to forma. Dostaję płytkę DVD, gdzie w menu oprócz filmu znajduję szereg materiałów. Począwszy od teasera, a skończywszy na wypowiedziach twórców. To miły dodatek i naprawdę fajnie się to ogląda. Nie ukrywam, że buduje to pewną więź z twórcami i ma wpływ na otoczkę całości produkcji. Podobnie urzekł mnie przekaz, który znajduje się na początku filmu. Jedna z osób zaangażowanych w produkcję mówi do mnie, że cieszy się, że oglądam Filmotwór Niezależny – że razem z nimi go tworzę. Miły akcent, który na myśl przywodzi mi spoty Legalnej Kultury wprost z multipleksowej sali kinowej. Za to duży plus.

Wróćmy jednak do filmu. Lokacje. Mamy tu do czynienia z kilkoma wartymi uwagi miejscami, które pozytywnie wpływają na klimat tej produkcji. Widzimy zatem opuszczone budynki gospodarcze, bliżej nieokreślone ruiny, czy wszędobylski, niekończący się las. Wielki ukłon dla twórców, że zdecydowali się pokazać nam te krajobrazy, bo naprawdę ogląda się to bardzo przyjemnie. Szczególnie zadowolone będą osoby, które interesują się eksploracją takich pozostałości ludzkiej działalności. Te sprzyjające okoliczności wydobyły z operatora nieodkryte pokłady kreatywności, które przełożyły się na kilka zgrabnych ujęć. Mimo tego, jest jednak ich zdecydowanie za mało. Potencjał lokacji nie został wykorzystany. Prócz kilku naprawdę sensownych perspektyw, ciężko się tu doszukiwać wysublimowanego artyzmu. Kamera jest od początku prowadzona w dziwny sposób i nie wygląda to na przypadek. Wnioskuję zatem, że taki był zamysł autora zdjęć. Mnie niestety nie przekonują takie ujęcia. Uważam, że zdecydowanie lepiej w „Aggregatum” prezentują się statyczne obrazy. Wtedy przynajmniej widać, że operator pomyślał chwilę nad tym co ma w ramce, zanim nacisnął przycisk nagrywania. Jakości obrazka nie będę tutaj oceniał, bo nie ma to tak naprawdę znaczenia. Liczy się pomysł na ujęcie i sposób wykonania – bo to można zrobić nawet najniższym kosztem, nie korzystając ze sprzętu z najwyższej półki.

Podobnie leży niestety dźwięk. Część dialogów jest niesłyszalna, a dźwięk otaczającego świata niestety do mnie nie trafia. Brakuje mi siąpiącego deszczu, mięsistego dźwięku spadającej kropli w otchłani pustych wnętrz opuszczonego budynku, czy choćby trzasku łamanych pod butem gałązek w lesie. Brak tu „mięsa”.

Fabularnie ta historia niestety również się nie broni. Mamy postaci, z którymi ciężko się utożsamić – bardzo mało o nich wiemy. Zastajemy ich w lesie i de facto nie wiemy jakie mają cele, do czego dążą, gdzie zmierzają. Jedyne charakterystyczne dla nich czynności, to palenie papierosów, golenie się, czy noszenie 5-litrowego baniaka wody. Przyznacie, że to trochę za mało żeby uzyskać do postaci jakąś sympatię, bądź antypatię. Faktycznie w trakcie trwania filmu dowiadujemy się czegoś o przeszłości niektórych z uczestników eskapady, ale tak naprawdę ma to małe przełożenie na to, co robią w dalszej części historii (no może poza gościem, który nie wyciąga fajki z ust).

Na plus zasługują kostiumy. Autorzy jasno pokazują nam, w jaki sposób bohaterowie zdobywają odzienie i przedstawia się to przekonująco. Ciuchy są miejscami poszarpane, nie wyglądają jak nowe, dlatego moim zdaniem ten element pozytywnie wpływa na odbiór całości.

Wracając jednak do bohaterów. Brakuje mi w nich wiarygodności. Znajdują się w ciężkiej sytuacji, a jednak nie widać w nich potencjału do planowania dalszych kroków. Nikt w sprecyzowany sposób nie wyraża kierunku swojego działania. Można dojść do wniosku, że jakby im brakło puszek, które ze sobą noszą to pomarliby z głodu. Ba! Chodzą po lesie dobrą chwilę, a nadal problemem jest dla nich rozpalenie większego ogniska. Wszystkie te elementy powodują, że przedstawiona historia traci na wiarygodności.

Doceniam jednak poświęcenie twórców. Chodzenie po lesie w tak niesprzyjających warunkach pogodowych na pewno nie należało do najprzyjemniejszych chwil w ich życiu. Część z odtwórców ról tarzała się po ziemi, a już na łopatki rozłożyła mnie scena z nagimi bohaterami. Szacunek za odwagę.

Oglądając ten film cały czas zastanawiałem się, czego mi tu brakuje? Może po prostu oczekiwałem mocniejszego nacisku na postapokaliptyczny klimat? Według mnie fabuła zbyt wolno pędzi do przodu. Gdyby twórcy nie silili się na godzinny film być może po drastycznych cięciach ta produkcja byłaby bardziej „zjadliwa”. Ciągłe powracanie do motywu oczu jednego z bohaterów zaczyna po pewnym czasie nudzić. Przeprawa po filmowym świecie w pewnym momencie bardziej przypomina przewodnik po lesie, aniżeli walkę o przetrwanie w postapokaliptycznej rzeczywistości. Przyznaję, że gdzieś w 40 minucie filmu zostałem zaskoczony i z powrotem wciągnąłem się w fabułę „Aggregatum”, jednak potencjał zaproponowanego wątku ostatecznie nie został w 100% wykorzystany.

Filmotworze Niezależny, pytam się: gdzie pogubiliście Wasz młodzieńczy zapał i staranność? Przecież ja bardzo dobrze wiem, że stać Was na więcej! Tematyka, której się podjęliście dała Wam potencjał, a jednak Was przerosła. Co nie zagrało?

W każdym razie nie łamcie się. Ten film ma kilka mocnych filarów, o których wspomniałem wyżej. Może nie wszystko się udało, ale to nie jest ważne. Ważne jest to, że ja wiem, że kolejny film zrobicie lepiej.

PS. Motyw muzyczny, który towarzyszył trailerowi bardzo mi się spodobał i powraca on przy napisach końcowych, więc niech to będzie dodatkowy argument dla widzów aby przebrnąć ten film do końca.

Film obejrzysz tutaj.

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!

Oblitus: Rise of the Forgotten jest krótkometrażowym filmem wojennym (trwa ok. 15 min, z czego 5 min to napisy), który opowiada historię zapomnianych polskich żołnierzy w szeregach armii Stanów Zjednoczonych walczących na zachodnim froncie w 1944 roku. Autorzy już w pierwszych sekundach filmu zapewniają widza, że przedstawiona fabuła jest zainspirowana autentycznymi wydarzeniami, co tylko wzmacnia wrażenia płynące z ekranu. A wrażenia te są… mocne. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta: twórcy korzystają z tego samego patentu, który w 2003 r. wprowadziło Activision w pierwszej grze z serii Call of Duty. Otóż zarówno w grze, jak i w „Oblitusie” mamy do czynienia z wojną pokazaną z perspektywy małego trybiku w całej wojennej maszynie – szeregowego żołnierza, który gryzie piach i przełyka ślinę zmieszaną z błotem po to żeby wykonać jakieś podrzędne zadanie. Zadanie, które oczywiście w pakiecie z tysiącami innych przedsięwzięć przybliża Aliantów do zwycięstwa.

Nadchodzi zatem dobry moment, żeby powiedzieć kilka słów o tym, jak ta wojna została w „Oblitusie” pokazana. A pokazana została satysfakcjonująco. Autorzy zdradzają, że realizując sceny batalistyczne inspirowali się „Szeregowcem Ryanem” S. Spielberga, natomiast ja bardziej bym tu widział nawiązania klimatem do „Kompanii Braci” i odcinka w Ardenach. Tutaj też mamy las, a jedyna różnica, która dzieli „Oblitusa” od „Kompanii” jest taka, że nie mamy śniegu, a liczba okopów jest nieporównywalnie mniejsza.

Ujęcia są długie, ale kamera pracuje w nich bardzo dynamicznie. Chyba nie pomyliłbym się za bardzo gdybym stwierdził, że prawie cały film to pokaz kunsztu operatora steadycamu. Kamera „krąży” wokół tych żołnierzy, jak jastrząb nad wsią w Polsce Zachodniej. Sam zabieg jest dobrany idealnie, ponieważ dzięki tym długim ujęciom jesteśmy w stanie wsiąknąć w akcję, przyjrzeć się detalom i wczuć się w klimat szeregowego żołnierza, którego wojenna przygoda może się skończyć od głupiego rykoszetu. Warto w tym miejscu wspomnieć o dbałości twórców o szczegóły. Żołnierze są ubrani w mundury związane z epoką, jeżdżą samochodami, które stanowiły trzon II WŚ i korzystają z broni, którą świetnie znamy z drugowojennych FPS’ów. Ogółem jedyna rzecz, jaka nie trzyma mi się tutaj kupy to fakt, że prawie wszyscy wyglądają jak laleczki. Prócz zranionego żołnierza tryskającego krwią, nie widzimy tutaj umorusanych ziemią wojowników, a przecież non stop ich wędrówce towarzyszą wybuchy, czołganie i chowanie się po krzakach. Trochę popracowałbym nad tym żeby ich „poszarpać”, pobrudzić.

Płynnie zatem przechodzimy do „efektów specjalnych”. Napisałem to w cudzysłowie, bo wiadomo jak to jest z tym tematem w kinie niezależnym – przeważnie szału nie ma. Jednak, nie w tym przypadku. W „Oblitusie” mamy przemieszanie pirotechniki z komputerowymi wstawkami. Co krok koło żolnierza wybucha jakiś pocisk z moździerza, a co parę sekund obok głowy (a czasem nie) przelatuje seria z karabinu maszynowego. Wszystko to wygląda przyjemnie, nie odwraca uwagi od głównej akcji, a w połączeniu z dobrze dobranymi efektami dźwiękowymi stanowi smaczną ucztę dla oczu i uszu.

To, co zaserwowali nam twórcy nie jest spektaklem, w którym jesteśmy tylko obserwatorami. Jedna z ostatnich scen upewniła mnie w przekonaniu, że film zrobiony jest w taki sposób aby widz poczuł się uczestnikiem akcji. Kiedy przyjrzycie się, jak zrealizowano scenę ratowania żołnierza, przekonacie się o czym mówię.

„Oblitus” ma jedną mocną wadę, która mam nadzieję zostanie zlikwidowana. Mianowicie, film wprowadza nas w ciekawą akcję, pozwala nam wczuć się w tego szeregowego żołnierza i… za parę minut zostawia nas z napisami końcowymi. Po prostu całość jest tak dobra, że aż żal się z tą produkcją rozstawać… Dlatego mam wielką nadzieję, że zgodnie z zapowiedzią Adam Aljovich pokusi się o pełny metraż, który powstanie na bazie tego krótkometrażowego dzieła. Wtedy zapewne będziemy mieli do czynienia z bardziej rozbudowaną fabułą, na którą tutaj nie było miejsca.

Przy tej okazji chciałbym Wam powiedzieć, że tego filmu przynajmniej póki co nie zobaczycie w Internecie. Nie oznacza to jednak, że musicie ufać w ciemno mojej recenzji. Mamy bowiem to szczęście, że film Adama Aljovicha został włączony jako jeden z 12 do przeglądu Helios OFFy 2017! W związku z tym, nie ma chyba wyboru – aby przeżyć tę wojenną przygodę naprawdę warto wybrać się 5 kwietnia o g. 18.00 do najbliższego Heliosa. Tym bardziej, że kto, jak kto, ale „Oblitus: Rise of the Forgotten” naprawdę zasługuje na to żeby pokazać go na wielkim ekranie. Zapraszamy!

Film obejrzysz podczas Helios OFFy 2017.

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!

Zacznijmy od początku. „Stalownik: Operacja Ortyrion”, to historia poświęcona Stalownikowi – najemnikowi, dezerterowi, specjaliście od misji niewykonalnych, który tym razem weźmie udział w tytułowej operacji Ortyrion. Stalownik nie będzie sam, gdyż w misji zleconej przez Korporację Międzyplanetarną potowarzyszy mu Kokos. Ich zadaniem jest porwanie córki Gubernatora. Film trwa pół godziny i fabularnie nie można się do niczego przyczepić. Ogląda się to dobrze, poszczególne wątki tworzą jedną całość i jeśli tylko coś nie wytrąci Was z narzuconego tempa, to bez problemu odnajdziecie się w zmieniającej się czasami chronologii zdarzeń. Generalnie nie było sytuacji żebym rzucał okiem na zegarek w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: Ile jeszcze czasu może minąć zanim ten film się skończy? Spokojnie można kupić popcorn i zasiąść przy Ortyrionie.

Film ma momenty, które szczególnie zapadają w pamięć. Mnie osobiście bardzo urzekła postać odgrywana przez Panią Grażynę Bułkę. Kobieta bez wątpienia ma pojęcie, co to znaczy przekonująca gra aktorska, ogrywanie rekwizytu, czy charyzma. Moim skromnym zdaniem ta Pani zagrała najlepiej spośród wszystkich osób zaangażowanych w tę produkcję. Całkiem nieźle poradził sobie również odtwórca roli Stalownika. Jego postać nie jest przerysowana, a wachlarz umiejętności aktorskich zdaje się być prawidłowo tonowany przez reżysera. Nie mógłbym oczywiście nie wspomnieć o dziewczynie, która gra córkę Gubernatora. Ta Pani nie musiałaby kompletnie nic mówić, wystarczy że jest i już warto ten film obejrzeć ; ).

Technicznie film zrealizowany jest bardzo dobrze. Kamera prowadzona jest w sposób ciekawy, montaż nie rzuca się w oczy, a muzyka idealnie dopełnia to, co widzimy na ekranie monitora, czy telewizora. Szczególnie w pamięci zapadło mi mega klimatyczne intro ze świetnie dobranym podkładem dźwiękowym. W połączeniu z równie klimatyczną czcionką i animacją – całość robi naprawdę dobre wrażenie! Twórcy zadbali również o dobór lokacji. Pomieszczenia rzeczywiście przenoszą nas w futurystyczny świat Ortyriona, a zaprezentowane pustostany wprowadzają fajne urozmaicenie. Docenić należy również dbałość o kostiumy, które również mają wpływ na pozytywny odbiór filmu. Jak zresztą widzicie, na sukces tej produkcji składa się cała masa dopracowanych szczegółów. Dialogi są wyraziste, warstwa dźwiękowa trzyma poziom, choć czasami brakuje jakiegoś „mięsa”. Mam tu choćby na myśli niedosyt dźwięku rykoszetów w scenach związanych ze strzelaninami. Ciekawie natomiast rozwiązano temat color gradingu, który elegancko wkomponowuje się w zaserwowany klimat filmu. Podobnie jest z efektami specjalnymi – te wyglądają bardzo przyzwoicie i absolutnie nie trącą amatorszczyzną. Doceniam tutaj talent duetu Szymkowiak – Bergel i liczę, że efekty Waszej pracy zobaczę jeszcze w niejednym filmie.

Na osobny akapit zasługuje także oprawa wydawnicza filmu. Swój egzemplarz otrzymałem w plastikowym boxie z elegancko zaprojektowaną okładką i fajnym nadrukiem na płycie. Oczywiście nie mogę tutaj nie wspomnieć o dedykacji dla serwisu. To bardzo miły gest, który rzecz jasna nie ma żadnego wpływu na ostateczną ocenę!

Ogółem „Stalownik: Operacja Ortyrion”, to fajna propozycja na krótki wieczór z porządnym kinem niezależnym. Nie znajdziecie tu co prawda wydumanych rozkmin, czy wielopoziomowej fabuły, ale jeśli liczycie na konkretnie zrealizowany film, który ma Wam dostarczyć rozrywki to na pewno się nie zawiedziecie. A jeśli sami jesteście twórcami filmowymi, to te pół godziny seansu może Was zainspirować do sporej liczby nowych pomysłów.

Film obejrzysz tutaj.

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!

Młodość

reż. Kuba Ptaszyński

Ilekroć słyszę, że zbliża się premiera filmu niezależnego, który będzie pełnym metrażem, od razu uruchamia mi się wyższy poziom szacunku dla twórców, bo sam doskonale wiem, ile determinacji wymaga stworzenia dzieła dłuższego niż kilkanaście minut. Filmotworowi Niezależnemu się to udało i naprawdę biję z tego powodu pokłony po samą ziemię. No ale dobra, skoro ekipa zdecydowała się na zrobienie tak długiego filmu i zrealizowała go do końca po to by pokazać go szerszej publiczności, no to należy im się konkretne podejście do tematu.

„Młodość” to opowieść o młodych ludziach, którzy spragnieni wrażeń ładują się w coraz poważniejsze kłopoty. Ich beztroska i zdystansowane spojrzenie na życie powoduje, że zabierają się za rzeczy, za które brać się nigdy nie powinni. Nie musicie się jednak obawiać, że będzie to historia pełna moralnych zagwozdek, życiowych rad, czy przekombinowanych rozkmin. Pomimo tego, że w „Młodości” można znaleźć głębsze przemyślenia na temat życiowych ścieżek głównych bohaterów, to w ostateczności i tak okazuje się, że jest to luźna komedia pełna naprawdę absurdalnego humoru.
I tutaj dochodzimy do sedna, ponieważ w mojej opinii, głównym atutem tego filmu jest właśnie absolutnie nieogarnięty, absurdalny i odstrzelony od rzeczywistości humor. Nie wiem co twórcy jarali przy pisaniu scenariuszu (może majeranek), ale musiał być to naprawdę dobry towar, bo niektóre sytuacje są całkowicie chore. I to w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Po prostu śmiałem się nie tyle z historii, która została pokazana na ekranie, ale właśnie ze sposobu interpretacji tej historii ze strony głównych bohaterów. A musicie wiedzieć, że główni bohaterzy nie są jakimiś tam przypadkowymi postaciami, których ciężko scharakteryzować. Bardzo spodobało mi się to, że mają oni pewne cechy charakterystyczne, które towarzyszą im podczas tych wszystkich przygód i mają realne zastosowanie w przedstawionej fabule. Dzięki takiemu rozwiązaniu widz nie ma wrażenia, że cechy te zostały dodane niejako na siłę, tylko że faktycznie ich istnienie jest uzasadnione.

7
Sama fabuła jest na tyle urozmaicona, że w pewnym momencie naprawdę wciąga. Pomaga w tym trochę sam montaż, ponieważ dynamizuje on odbiór filmu właśnie w tych scenach, które bardzo tej dynamiki wymagają. To pokazuje zresztą, jak bardzo sam montaż może odzwierciedlać tempo dziejących się wydarzeń i to, co w danej chwili towarzyszy głównym bohaterom.
Okej, ale dość o fabule. Porozmawiajmy chwilę o realizacji. Ta stoi na dobrym poziomie. Nie brakuje oczywiście wpadek, szczególnie z dźwiękiem, bo ten miejscami jest naprawdę słabej jakości, ale z drugiej strony autorzy postarali się o dogranie i dołożenie w postprodukcji efektów dźwiękowych, co zaliczam na duży plus, ponieważ wielu twórców w ogóle nie przywiązuje wagi do tego elementu. Operatorsko jest nawet nieźle, chociaż brakowało mi tu trochę artyzmu i kombinatoryki. Zdecydowanie za rzadko widzimy kadry, które mogą nas czymś zaskoczyć. Perspektywy patrzenia na świat są raczej przewidywalne. Brakuje filmowania z zachowaniem wyższego poziomu plastyki obrazu. Mam tu na myśli pokazanie akcji na drugim planie, a na pierwszym na przykład jakiś określony przedmiot, ewentualnie jakieś ujęcie w stylu: „zza winkla”.
Montaż przeprowadzono dobrze, ponieważ właściwie nie zwróciłem na niego uwagi, a więc zasada: „Najlepszy montaż to taki którego nie widać” została zachowana. Chciałbym natomiast pochwalić twórców za porządny dobór ścieżki dźwiękowej, bo po pierwsze nie narzuca się podczas oglądania filmu, a po drugie wprowadza fajny nastrój, który dobrze wpisuje się w konwencję komedii.

W ogóle, jak ogląda się ten film to pojawia się wrażenie, że twórcy mieli dużą frajdę z kręcenia. Dochodzi to do takiego stopnia, że po skończonym seansie miałem duży głód zobaczenia jakiegoś rozbudowanego making of’u. Mam zresztą nadzieję, że taki powstanie, bo wierzę, że materiału do zmontowania tego typu filmiku będzie co niemiara.
Może zatem pojawić się pytanie, czy polecam obejrzeć ten film, czy też raczej odstawiłbym go na półkę z napisem: „średniaki”. No moi drodzy, oczywiście że polecam! Z trzech powodów: po pierwsze ten film jest idealnym dowodem na to, że da się zrobić niezależny pełny metraż, który wciągnie i będzie się chciało go obejrzeć od początku do końca. Po drugie przemyślana budowa postaci występujących w tym filmie sama zachęca do tego żeby zobaczyć, jak będą rozwijały się ich przygody. A po trzecie, „Młodość” to fajna komedyjka, przy której można się wyluzować i spędzić czas popijając dobry napój i przegryzając niemniej dobrą przekąskę. Tak więc Filmotworze Niezależny – dobra robota!

Film obejrzysz tutaj.

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!

reż. Kacper Głodkowski

Dzisiaj w Dublu mamy taki film, z kategorii, którą zapewne wielu Was bardzo dobrze zna. Chodzi mianowicie o film robiony przez grupkę młodych ludzi, który ma być fajną, krótkometrażową historią możliwą do pokazania nie tylko wśród rodziny i znajomych, ale również szerszemu gronu czy to w kinie, czy w Internecie.

„Światło Śmierci” jest postapokaliptyczną opowieścią o świecie praktycznie pozbawionych ludzkości. W 2016 roku wybuchła wojna nuklearna i wybiła prawie wszystkich. Ci, którzy przeżyli pochowali się do lasów i tam próbują walczyć o przetrwanie z innymi ocalałymi. Jak to zwykle bywa po takiej wojnie najważniejsze jest zaspokojenie potrzeb fizycznych, czyli przyjmijmy że głównie jedzenia i picia ;).

Film Głodkowskiego otwiera się dobrze dobranym podkładem muzycznym, który idealnie komponuje się z przedstawioną historią. Pierwsze ujęcia zaciekawiają i w sposób łagodny, ale równocześnie jednoznaczny pokazują co stało się z naszym światem po feralnym lecie 2016 roku… W razie gdyby jednak obrazowa interpretacja nie pozwoliła nam ogarnąć z czym mamy do czynienia, to za chwilę następują ujęcia z żołnierzem, który urządza sobie monolog wprowadzający nas do fabuły.

W monologu tym możemy usłyszeć, że dni są coraz bardziej szare i chyba twórcy za bardzo sobie wzięli tę uwagę do serca, bo zamiast powalczyć z kolorami i sprawić żeby dodały one klimatu tej historii, to wprowadzają nas w świat obniżonej saturacji, którą zresztą nie omieszkali nawet zdradzić w ujęciu zamarzniętej kropli wody.

W dalszej części filmu mamy do czynienia już nie tylko z fajnie dobraną muzyką, ale również dobrym podkładem dźwiękowym. To, co słyszymy w głośnikach buduje przed nami wyobrażenie otwartej, dynamicznej walki. Szkoda, że nie idzie to w parze z obrazem. Kiedy bowiem słyszę w tle strzelanie karabinów, to chciałbym to również zobaczyć na filmie, a tymczasem widzę leżących żołnierzy, którzy czołgają się w trawie. No to jest to pole bitwy, czy skradanka? Trzeba jednak przyznać, że stroje i wyposażenie żołnierzy nie pozostawia wiele do życzenia. W ogóle charakteryzacja w tym filmie stoi na bardzo wysokim poziomie! Bohaterzy mają ładnie ubrudzone twarze, naturalnie wyglądające blizny, są dobrze i klimatycznie ubrani. Nic dodać, nic ująć! Brawo!

W tym miejscu chciałbym zwrócić uwagę na montaż. W większości jest on poprawny, jednak montażysta w ciągu tych kilkunastu minut ujawnia dwa problemy. Pierwszy to niewystarczająca dbałość o detale. Pierwsze ujęcie wprowadzające do grupy leśnych partyzantów powinno zostać obcięte z przodu, ponieważ po lewej stronę mamy dziewczynę, która ewidentnie sprawdza, czy nagrywanie już się rozpoczęło. To drobiazg, ale taki szczegół może wpłynąć znacząco na odbiór filmu. Podobna sytuacja ma miejsce pod koniec ujęcia w 7:02 – tuż po zakończeniu kwestii, dziewczyna o blond włosach bezpośrednio patrzy w kamerę. Aby uniknąć takich sytuacji najlepiej uwrażliwić aktorów, żeby po zakończonej scenie zamarli w bezruchu na kilka sekund, co da montażyście tzw. „zakładkę”. Drugim problemem montażysty jest nadużywanie tzw. crossfade’a, czyli płynnego przejścia z jednego ujęcia w drugie. W niektórych sekwencjach jest aż kilka takich przejść następujących po sobie. To zdecydowana przesada.

Jeśli chodzi o warsztat aktorski nie będę się tu pastwił. Widać, że młodzi filmowcy są na początku swojej drogi aktorskiej i dali z siebie wszystko. Momentami jest drętwo, ale trzeba powiedzieć, ze scenarzysta też nie dał aktorom pola do popisu, bo jak naturalnie można zinterpretować tekst: „Ach, tak?”, albo: „Chodź musimy powiedzieć SPOŁECZNOŚCI o nieudanej akcji.” Czy takich słów używa się w naturalnej mowie?

Jeżeli już jesteśmy przy scenariuszu to warto powiedzieć, że całą historia trzyma się kupy, ale nie jest pozbawiona momentów, które traktują widza jak idiotę. No bo jak inaczej nazwać choćby zachowanie strażniczek, które na widok idącego żołnierza ze schowaną ręką z tyłu, próbują go zatrzymać słowami: „zatrzymaj się”? Taka sytuacja w rzeczywistości nie miałaby racji bytu i widz nie jest tak naiwny żeby w coś takiego uwierzyć.

Operatorsko film zrealizowany jest całkiem nieźle. czasem tylko pojawiają się problemy z osią kontaktu, czy z kontrplanami. Przykładowo w jedne scenie dialogowej „powietrze” jest zostawione nie po tej stronie, w którą zwraca się pierwszy rozmówca, lecz po przeciwnej. A znowu w przypadku drugiego rozmówcy wszystko jest zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami filmowymi. No to albo mamy do czynienia z niekonsekwencją w wykonaniu operatora, albo chciał nam on coś tym zabiegiem przedstawić. Problem z osią kontaktu pojawia się w scenie szkolenia grupy żołnierzy. Zauważcie w którą stronę kadru zwrócone są twarze żołnierzy. Po chwili mamy ujęcie dowódcy, którego twarz zwrócona jest w tę samą stronę. W efekcie, widz jest zdezorientowany, bo ma wrażenie, że dowódca albo mówi w próżnię, albo stoi z grupą, a przecież powinien do tej grupy mówić. Dopiero kolejne ujęcie jest prawidłowe.

W ogóle elementy szkolenia zrealizowane są całkiem nieźle. Brakuje tylko trochę bliskich planów, jakiegoś celowania, patrzenia przez lornetkę. Ciągle tylko biegniemy koło tej grupy i obserwujemy wszystko z szerokiej perspektywy. Dopiero w akcji natarcia realizator pozwala nam na zobaczenie sylwetek żołnierzy z bliska. Sceny walki są ok, praca kamery jest dynamiczna, jednak gdyby to nakręcić z kilku perspektyw efekt na pewno byłby lepszy.

Warto byłoby się również zastanowić nad zastosowanymi efektami specjalnymi. Deszcz faktycznie dodaje klimatu w filmach, ale nie wtedy kiedy ubrania ludzi są suche, a deszczem jest cyfrowa animacja. Podobnie jak z wybuchami. Ich miejsce musi mieć swoje uzasadnienie, a tymczasem kanonada, którą zaserwowali nam realizatorzy podczas natarcia jest jakby zupełnie przypadkowa. Nie zdziwiłbym się, gdyby wyglądało to tak, że przyszedł jeden kolega do drugiego i powiedział: „Ty, nagraliśmy te petardy, to weźmy je wrzućmy w to miejsce. Ja wiem, że to tylko trawa, na której są wybuchy, ale może będzie pasować do walki.” No i wrzucili. Jedyne efekty jakie wyszły spoko, to te związane z wystrzałami karabinów.

No to, co? Czas na małe podsumowanko. „Światło śmierci” to idealny film dla osób, które chcą zobaczyć produkcję amatorską wypełnioną dużymi chęciami i wysokimi ambicjami. Film Kacpra jest zwiastunem fajnej przygody i jeśli twórca i jego ekipa nie zarzucą tej pracy, to na pewno będzie ona przynosić coraz lepsze efekty. Trzymam kciuki!

Film obejrzysz tutaj.

To Twój film? Przesadnie go pochwaliliśmy? A może przegięliśmy z hejtem? Koniecznie daj nam o tym znać w komentarzu! Jeśli to nie Twój film, nie szkodzi! Też podziel się swoją opinią!